آن روز که شکستم ::

واقعا کسی هست که باور کنه دل تکه شده روزی از نو به هم می چسبه ؟
دلی که مثل برگ نم داشته و گونه های بارانی با اشک همیشه غم داشته

نه... آن روز نخواهد رسید
از میان تلی از نامه ها ، شعری دلم را با آه هم آواز کرد...
روزهایمان چه سریع میگذرد وقتی که شادمانی زنده است
و چه کند... آن شب های غم آلود

چه سوالی از من پرسید
غم چیست... دل شکسته کدام است...
با گریه در چشمانم گفتم : شکسته روح من است و غم... خشکی طراوت خنده هایم و آتش به باکرگی عشق من
...

نشکن دلی که با تو / صادق و مهربونهاگه صدا نداره / نگو که بی زبونهدیگه نیا سراغم / بگذار فراموش کنمشعله خاطرات رو / تو سینه خاموش کنمچه پر غرور گذشتی/ از روی پیکر منبرو دیگه شکسته / تمام باور من "

:((

:: کيک تولدت رو کي ميدي بخوريم ؟؟ بابا دو سال شد بدهکاريت!


از قطب شمال در اون بالاي کره زمين از دانشگاه فلان بي‌سار نشدمون مي‌لاگم.
براي همسايه ام چند متري به توان يک با چند تا صفر پايين‌تر تو نقشه مي‌نويسم.

حالا که دانشجوي دوختورا هم شدي و حسابي واسه رسيدن بهش تلاش کردي.
پس علاوه بر تبريک تولدت برات هورا هورا هم بايست کرد.

مبارک و ايشالا صد ساله بشي :)

يه قولي هم از ما طلب داري ولي ايشالا هروقت اين آقاهه با اين ‌يکی آقاهه و ... عزمشون رو جزم کردند که روي سرت خراب شند ما هم به جمع مي‌پيونديم. آخه مي‌دوني که همش نيم ساعت هم راه نيست اگه يه پا دو بزنيم :)

هپي هپي تولد امير فرانسه ما !

:: اینترنت شبانه بعد از تلاش و درس روزانه بسی لذت بخش است !!!

‹ عشق › با تعجب گفت : پس اون صدا کی بود که به من گفت برای نجات من می آد ؟
‹ دانایی › گفت : او ‹ زمان › بود .
‹ عشق › با تعجب گفت : ‹ زمان › ؟
‹ دانایی › لبخندی زد و پاسخ داد : بله ‹ زمان › ... چون این فقط ‹ زمان › است که لیاقتش را دارد تا بفهمد که ...... عشق چقدر بزرگ است .

.
نوشته ای که برای این شبها بسی مناسب است.
این قصه تکراری اما واقعیست... همچو قصه شب های من و ...
ادامه اش در سایت خودش

Why Do I Feel So Sad ::

Friends we've been for so long
Now true colors are showing
Makes me wanna cry oh yes it does
Cuz I had to say goodbye

By now I should know
That in time things would change
So it shouldn't be so bad
So why do I feel so sad

How can I adjust
To the way that things are going
It's killing me slowly
Oh I just want it to be how it used to be

Cuz I wish that I could stay
But in time things must change
So it shouldn't be so bad
So why do I feel so sad

You cannot hide the way you feel inside
I realizeYour actions speak much louder than words
So tell me why oh

By now I should know that
That in time things would change
So it shouldn't be it shouldn't be so bad
So why do I feel so sad

Alicia Keys


The sunset of Heart

:: The Perser

این سایت رو امروز خواهرم بهم نشون داد.

ویدو کلیپ های خواننده های مختلف با صدای ...
خیلی خنده دار :)) باعث تفریح و دلدرد

:: SIX QUESTION FOR IRAN

این گزارش رو قبلا کسی دیده ؟

Nicholas D. Kristof Op-Ed Columnist -for The New York Times

این لینک خیلی جالبه.
روزنامه نگاری از نیویورک تایمز

از بطن واقعیات میگه
گزارش مال اوایل تابستون هست. شاید قبلا موضوعش مطرح شده بوده.
بهش لینک بدید همه بخونند

:: I Will Always Love You

If I should stay
I would only be in your way
So I'll go but I know
I'll think of you every step of the way

I will always love you
I will always love you

You, you, my darling you

Bittersweet Memories
That is all I'm taking with me
So goodbye please don't cry
We both know I'm not what you
You need

I hope life treats you kind
And I hope you have all you dreamed of
And I wish to you joy and happiness
But above all this, I wish to you love

You, darling I love you
Oh, I'll always, I'll always love you
I'll always, I'll always love you

:: تا سالی دیگر و شبی دیگر

جان جانانم تویی ...تنها تو
علی جان
تا ابد
...

:: این چه برگی از کتاب نانوشته زندگی است

بله این هم از انتخابات و بوش وموش و خلاصه
این هفته چقدر مزخرف بوده. این چند روز همش فکر کردم . همش از کارهای اصلی ام موندم. اصلا نتونستم درست بخوابم.
برای آینده می بایست وظیفه ام رو نقش خودم رو در سرنوشتم مشخص کنم
الان هم اعصابم خورده خفن
اصلا می خوام گاز بگیرم

*** Swedi Version ***

Från och med idag,(men inte klockan 06 på morgonen iaf ) en svensk version av mina goh and barat.

Att följa sitt hjärta i livet, är en sak
och
att vara tvungen att inte följa det, en annan.

I hela mitt liv, var jag tvungen att inte följa mitt hjärta, att tänka logisk och framtiden, den stora rädslan, satte alltid stopp för att riskera sitt hjärta

Och när jag väll, valde att göra det för några år sedan, resultatet blev fruktansvärt tragisk
Jag fick betala ett aldeles högt pris för "The Road to my Heart"
Detta ska inte upprepas. Det är bäst att jag skriver stort:

...DET SKA INTE UPPREPAS

:( Damn

Why so much sorrow ?

:: راهی برای فرار

آدم ها دو دسته هستند. اون گروهی که اهمیت زیادی به اطرافیانشون نمیدند و بد و خوب دوست و آشنا با دشمن و غریبه براشون هیچ فرقی نداره. همیشه ریس خودشون رو میرند و خیلی کم میشه محل بگذارند به نفع و سود دیگران. حتی دیگرانی که جزو دایره دوستان و عزیزان باشند.
گروه دوم از اون آدم هایی هستند که به نظر بنده یه تخته اشون زیاده !! همچی انگاری دمشون زیادی بلنده و تنشون هم میخاره پس ترجیح میدند سر بی درد رو دستمال ببندن. این گروه که خودم هم جزوش هستم ؛ اهمیت دادن به دوست، آشنا، عزیزاشون رو جزو وظایفشون نمی دونند. هیچوقت احساس طلب کاری ندارند از توجه و اهمیتی که به آدم های اطرافشون دارند. محبت کردن در حقیقت جزوی از نیاز روحی و به آرامش رسیدن قلب اونها محسوب میشه. دینی برای به تعالی رسیدن در دنیای مادی با ارضا کردن کسری های خوی انسانی.
حالا تا چه میزانی از این دوست داشتن های بی شرط و بی نیازشون سود ببرند و یا آسیب ببینند بستگی به هر فرد داره . اگر به مرز وابستگی و انتظار متقابل به پاسخ از اون آدم ها باشه خوب شانس آزردگی و ضرر دیدن بیشتر هست.

زیاد در مورد کل نمی خوام بنویسم. در مورد خودم بگم مهم تره. آدمی به ذات من هرگز نتونسه ثانیه های عمرش رو بدون اهمیت به آدم هایی که براش مهم هستند رو به داخل یه گونی بندازه و به دورترین کره آسمون پرتاب... امروز بعد از اینهمه سال، و با این تجربه ای که از مهاجرت ، سفر به کشورم ، ارتباط های فیزیکی و دیجیتالی با دوستان قدیم و جدیدم، دور یا نزدیک به محل زندگی ام؛ تنها یه موضوع بهم ثابت شده. و اون اینکه شب با خیال راحت میخوابم اگر بدونم هر چند وقت یه باری از حال و روزگار این آدم های داخل دایره من خبر میگیرم. که بهشون اطمینان میدم به یادشون هستم و اگر به وجودم نیازی باشه روی بودن من حساب کنند.
ولی برای این آدم های عزیز هم می بایست یه مرزی رو قائل شد والا نه خودم از میزان اهمیت دادن هام راضی خواهم بود و نه اون آدم با هربار شنیدن کلام" آهای بی معرفت تو چرا خبری از ما نمی گیری" رقبتی به ایجاد ارتباط. اکثر آدم ها اصولا راحت طلب هستند. بیشتر دوست دارند بگیرند تا چیزی بدند. وقتی مهر و محبت و علاقه با انسانیت وارد بازی داد و ستد بشه دیگه فاتحه همه چیز خونده است. اون موقع همیشه توقع هست همیشه بحث سر عدم راضی شدن و رنجیدن.
وقتی یه موضوع اصلی برات حل شده باشه میشه خیلی چیزا رو در شعاع اون حل کرد. اگر باور داشته باشی که محبت میکنی نه برای نیاز به پاسخ بلکه برای دل خودت و نیاز روح خودت ، هیچ وقت آزرده خاطر نخواهی شد اگر ببینی همه اون آدم ها سرشون رو توی کوله پشتی های خودشون کردند و در راه خود در حال دویدن.
من توی زندگی همیشه برام پایبندی به قراردادی در میدون دوستی مینویسم اهمیت داشته. هرگز نتونستم از اهمیت دادن به کسانی که بهشون به دید دوست، حال می خواد صمیمی، زیادی قدیمی و یا تازه وارد باشه ؛ نگاه می کنم چشم پوشی کنم. هرگز نتونستم بی خیال باشم. یه قانونی دارم و اون اینه که تا اونجا که میتونم به دنبال گم شدگان بگردم، برای آرامش اون ها که هستند تلاشم رو بکنم و کسایی هم که فراری هستند رو طناب بندازم بگم بیایید کمی کنار هم لحظه ای رو سپری کنیم.
اما می دونم که بهای ارزش دادن ها زیاده. بهایی که شاید بازپرداختی هم براش نباشه. ممکنه ماه ها هی اهمیت و توجه ات رو صرف پیدا کردن اصلیت یه فرد بکنی ولی اصلا روزی نرسه که بخوای یه نفس عمیق بکشی و بگی آخیش خیالم از این راحت شد. حالا شده خود خودش. همونی که یه بار بهش دست دوستی دادی.

دوست، عشق ، مادر پدر خانواده ، عزیز ترین ها ، اینها کسانی هستن که بخش اصلی توجه روحی من رو در زندگی می گیرند. تمام انرژی به این چندین گوشه ها مثل فلش نشونه گرفته میشه. زمانی که به کسی اعتماد میکنی علت این اعتماد رو علاقه قلبی و وابستگی روحی خودت میدونی. از یه اصلی مطمئن هستی و اون اینکه : این آدم هرگز من رو آسیبی نمی رسونه. هرگز ! و هرگز. شاید همه اینطور نباشند. اما این قانون من هست. هر آدمی هم شاید به یه اندازه از سهم اعتماد من به خودش بر نداره. ولی هرچی این هدیه کمیتش بیشتر هست ، کیفیت ارتباط هم بالاتر میره. اونوقت هست که دیوار های دفاعی بر داشته میشه. دیوار های غرور و خودپسندی. مرز فداکاری و عشق ورزیدن به همانند یه دریاچه میشه که به اونها میگی بیایید از آب محبت من بنوشید و برای خودتون سهمی بردارید. در ازای اون هیچ باز پس نمیخوام. تنها یه چیز رو یادتون باشه: از اعتماد من سو استفاده نکنید و قرارداد ما بین ما رو نشکنید. چرا که اون روز همه چیز به پایان خواهد رسید. وقتی خودت رو تا به این مرز برای آدمی که میتونه از هر کدوم این گروه ها باشه باز کنی ؛ نه تنها همه انرژی و توجهت رو به سمت اون نشونه گرفتی ؛ بلکه خودت رو برای دریافت ضربه بی دفاع و روحت رو آسیب پذیر کردی. یک ضربه حتما فیزیکی نیست. خیلی راحت میشه به روح عریان در میون دستان ات خدچه وارد کنی. چرا که دیگه محافظی نیست. همه دیوار ها به کناری رفته تا بشه ماکسیمال از این دریاچه مهر رو مثل یه رود به قلب اون آدم مقابلت سرازیر کنی.
وای به روزی که ... ببینی داره ریشه ات تیشه می خوره. وای به اون روز. چه میشه کرد جز کوله ات رو جمع کردن و پشت به اون همه عطش برای موندن. دیگه آسیب پذیر شدی آخه و یا بایست بممونی تا بخوری و یا بری. شاید هم اسمش رو میشه گذاشت فرار کردن. فرار از نشکستن. فرار از به زانو در نیومدن و فرار به بیشه ای دیگر که بشه توش از نو بی شرط بودن رو تجربه کرد. که برای مهر ورزی ات مجبور به پرداخت اینهه بهای گران نباشی.

آری این است قصه ما و این دایره دوستان... حال اسم اش فرار است از له نشدن در دستان اش و زانو نزدن مقابل پاهایش... آری بگو چرا همیشه فرار.

راستی خواستم برای اولین بار گلایه ای از تو کنم ای دوستم. هیچ وقت دیدی کسی در اوج عصبانیت بهترین رگ قلبش را با تیغ در دست خودش بزند ؟ این تجربه را هم با من بدست آوردی. منی که در زمستان سخت سردی هایت برایت تا صبح از آرزوی شادی تو گفتم و در روزهای خنده ات، برای لبخندت چشمانم را با اشک پرطراوت. تنها برای تو و نه من خودپرست فراری...

It was really unnecessary to tell me who I should f^ck next. Through every thing I did for you, I do not deserve this. I think you found the best way to lose me. The way pointed to the hell...

:: اگر دردي نباشد

اگر دستي كسي سوي من آرد
گريزم از وي و دستش نگيرم
به چشمم بنگرد گر چشم شوخي
سياه و دلكش و مستش نگيرم
به رويم گر لبي شيرين بخندد
به خود گويم كه : اين دام فريب است
خدايا حال من داني كه داند ؟
نگون بختي كه در شهري غريب است
گهي عقل آيد و رندانه گويد
كه : با آن سركشي ها رام گشتي
گذشت زندگي درمان خامي ست
متين و پخته و آرام گشتي
ز خود پرسم به زاري گاه و بي گاه
كه : از اين پختگي حاصل چه دارم ؟
به جز نفرت به جز سردي به جز يأس
ز ياران عاقبت در دل چه دارم ؟
مرا بهتر نبود آن زندگاني
كه هر شب به اميدي دل ببندم ؟
سحرگه با دو چشم گريه آلود
بر آن رؤياي بي حاصل بخندم ؟
مرا بهتر نبود آن زندگاني
كه هر كس خنده زد گويم صفا داشت ؟
مرا بهتر نبود آن زندگاني
كه هر كس يار شد گويم وفا داشت ؟
مرا آن سادگي ها ، چون ز كف رفت ؟
كجا شد آن دل خوش باور من ؟
چه شد آن اشك ها كز جور ياران
فرو مي ريخت ، از چشم تر من ؟
چه شد آن دل تپيدن هاي بيگاه
ز شوق خنده يي ، حرفي ، نگاهي ... ؟
چرا ديگر مرا آشفتگي نيست
ز تاب گردش چشم سياهي ؟
خداوندا شبي همراز من گفت
كه : نيك و بد در اين دنيا قياسي ست
دلم خون شد ز بي دردي خدايا
چو مي نالم ،‌ مگو از ناسپاسي ست
اگر دردي در اين دنيا نباشد
كسي را لذت شادي عيان نيست
چه حاصل دارم از اين زندگاني
كه گر غم نيست شادي هم در آن نيست

avayeazad.com < سيمين بهبهاني >

Happy Halloween

Yuuhaa Haa HuuHaa :p

:: من به کجا ..رهروی این خانه کجا

هوه... انگار قرنی میشه شبی برای نوشته ای صمیمی و از دل پای پی سی نشستم. شبی که توش مست باشی و از زمین سرد فاصله ها.
انگاری اون پاییز سرد و دلهره آور ؛ اون شب های بی خوابی و اون کابوس التماس ... انگاری همشون رو قبر کردند.
اما کیه که بدونه خاکستر روی سوز نمیشینه.

این روزها چنان همه برگ ها دیر زرد میشند و چنان باد سرد پاییز به سراغ ما نیومده که از این لذتی که توی هواست لرزم میگیره.
می ترسم که نکنه تو رویام. نکنه خوابم نکنه باز هم شب های سخت به سراغم بیاد.
میدونید ، وقتی آدمی در طول مسیر زندگیش از کوه های تند شیبی به اجبار بالا رفته و ثانیه به ثانیه برای زنده موندن و نه زندگی کردنش جون کنده هرگز نمیشه صورتش رو به عقب برگردونه و از ته دل قهقهه بزنه.
همیشه رگ عمیقی جای خودش رو بر پشت سیلی نخورده باقی میگذاره.
اما کیه که باور کنه تنها قصه تو رو ؟ کیه که گوش شنوا باشه.
این روزها آدم ها مد جدید یاد گرفتند. همه می خواند جز تلخ ترین ها باشند. جزو دردکشیده ها ؛ داخل دایره سنگ دل ترین ها.
این روزها آدم ها سنگی سبکی فرد مقابل رو بر وزن اخم و سردی هاش ؛ بر مبنای بی احساسی هاش ، بر پایه بسته شدن ها داخل دیوار خود بهتر بینی هاشون میسنجند.
چقدر ارزونه بهای ساکت شدن و تنها با خویشتن سخن گفتن
اما کیه که شجاع باشه و پای حرف هاش بیاسته.

دلم بی حوصله از همه مهربونی ها میشه وقتی میبینم همیشه نیاز به توضیح هست. همیشه می بایست نقش محافظ رو بازی کنی. کلام " هوشیار باش تا نرنجانیم " چقدر به مرز سقوط نزدیک میشه هر بار که تکرار پس از تکرار و باز هم
یه روزی به یه خطی میرسی که میگی : دیگه بنداز... دیگه این کوله پشت مسئولیت پذیری رو از دوش خود بنداز. آخر دیگه منزلی برای تحویل بار نیست.

راستی درد شانه از کجا منشا میشود ؟ درد شانه من ... شبانگاهیست فراموش شده

:: فرمودند و فرمودیم

به سلامتي گاو، چون نگفت من، گفت ما.
به سلامتي کرم خاکي، نه به خاطر کرمش، به خاطر خاکي بودنش.
به سلامتي ديوار که هر مرد و نامردي بهش تکيه ميکنه.
به سلامتي مورچه که تا حالا هيچکس اشکش رو نديده.
به سلامتي خيار،نه به خاطر خ اش، بلکه به خاطر يارش.
به سلامتي شلغم، نهبه خاطر شلش، به خاطر غمش.
به سلامتي هر چي نامرده کهاگه نامرد نباشه مردا شناخته نمي‌شن.
به سلامتي کلاغ، نهبه خاطر سياهيش، به خاطر يه رنگيش.
به سلامتي سگ، نه بهخاطر پارسش، به خاطر وفاش
و در نهايت به سلامتي همتون

:: ماه رمضون خیلی خوبه

خیلی از کشور هایی که دین و مذهب رسمی کشورشون اسلام هست از جمعه ماه رمضون رو شروع کردند و اکثر آدم هاش هم روزه میگیرند. چون میگند که موسلیم هستند.
توی سوئد خیلی ها از کشورهای مسلمون اومدند. اقلیت روزه گیر همون ایرانیانش هستند.
باور داشتن و بر طبق باورها عمل کردن یه چیزه که هم قابل احترامه و هم روش درستی هست.
اما آدم هایی که برای مخالفت با یه رژیم به یه قانون و یا زد دمکراسی بودن رژیم جمهوری اسلامی به ایمانشون پشت میکنند خیلی قلابی اند ! بهترین کلمه ای که میشه براش پیدا کرد.

من خودم خیلی روزه و ماه رمضون رو دوست دارم. از همه بیشتر افطاری رو و سفره رنگینش رو. مامان جونم همیشه اینقدر دسر و غذاهای مخصوص این ماه رو درست میکنه که عوض اینکه یه خورده هم لاغر شیم همچی به شیکم میرسیم :))

امیدوارم نماز و روزه همه کسایی که دوست دارند روزه رو برای اصلش بی بهونه از همه دین شکنی ها (چرا که دین وجود خارجی نداره به عقیده من ) قبول باشه و برای پاک شدن قلب هاشون کمی بیشتر دعا کنند.
واسه ما هم به همچنین.

چه بی هدف میخندند این همه آدم
و چه سرد است امشب

با گذر تو از دیار من
آتش به برگ هایم می افتد

برای من آرزو مکن
که من برای آرزو های تو زنده شدم

اما نشد مه جاده از راهت ببرم
و شکستم این خانه دل صبورت را

مرا ببخش

ملت ما خوابند ؟ اونم خرگوشی !::


امروز صبح بعد از مدت ها داشتم به رادیو صبح آوا گوش میدادم که یکی از ده ها رادیو ایرانی تو ستکهلم و سوئد هست.
اول صبحی مجری برنامه اش احد تهرانی در مورد یه نوشته که از روزنامه همشهری امروز خونده بود صحبت میکرد.
ماجرای یک دختر 8 ساله و خانواده اش که پدرش به جرم مالی توی زندان افتاده و این دختر برای تقاضای کمک به روزنامه همشهری نامه داده .
صبح که احد زنگ زد خونه این دختر با مادربزرگش حرف زد که از تعجب مونده بود چطور رادیو از ستکهلم به خونه اون زنگ میزنه. باهاش حرف زد و اون پیرزن توضیح داد که پسرش برای فرار همکارش و بالا کشیدن پول هاش زندان افتاده و حدود چهار ماه هم الان توی اوین هست. احد ازش پرسید مقداری که برای آزادی اش لازمه چقدره و اونم گفت 30 میلیون تومان !
سند خونه هم ندارند برای وصیقه و این نامه به روزنامه رو هم دختر اون مرد نوشته به امید کمک مردم توی تهران با این جمعیت 12 میلیونیش.
میخوام بگم اینقده اختلاس و زندان افتادن ها و جرم های مالی تو مملکت ما عادی شده که رادیو آوا اولین نفری هست که به خونه این بچه زنگ زده و همه رو متعجب.
این رادیو های ما هرچند پیشینه خیلی معروفی ندارند توی مسائل مختلف اما هزاران بار شده برای کمک به آدم مریضی یا پناهجویی یا آدم فقیری دست همه ایرانی ها و حتی سایر ملیت های اینجا رو گرفتند و همه با هم برای کمک به آدمی نیازمند اقدام کردند.
ولی خوب گوش آدم های توی ایرون وییرون ما از مسیبت پره دیگه نه ؟؟
من بیش از نیم ساعت گوش ندادم برنامه رو. بعد از دانشگاه میرم خونه ببینم الان چه برنامه ای در کار هست. قرار بود احد با خود اون دختر هم تلفنی مصاحبه کنه وقتی که از مدرسه اش برگشت.

لینک ثابتش

اینجا نوشته این دختر رو بخونید »:



ستون شما
براي آقاي قاضي بدون هيچ توضيحي فقط بخوانيد: من نگين هستم، پدر من در زندان است. از شما خواهش مي كنم به آقاي قاضي جناب كه در دادگستري شهيد قدوسي هست بگوييد پدر من گول دو دوست بدش را خورده، او بي گناه است. من، خواهر و مادرم به پدرم احتياج داريم. قول به آقاي قاضي مي دهم پدرم را كه آزاد كند پول آنها را بدهد. ما خانه نداريم، پول نداريم، كسي به ما كمك نمي كند. سند هم نداريم كه پدرم را آزاد كنيم. به خدا قسم مي خورم پدرم ديگر كار بد نكند. من قول مي دهم، خواهش مي كنم كمك مان كنيد. ما كسي را جز پدرم نداريم. من آدرس شما را از روزنامه پيدا كردم. خواهش مي كنم مدير روزنامه، تو را خدا اين را براي مردم و آقاي قاضي چاپ كنيد. من هميشه شما را دعا مي كنم. سر نماز، اول خدا، بعد شما. منتظر چاپ شما هستم. ما در كنار مادربزرگم هستيم، من آدرس خودم را نمي توانم بنويسم چون مادرم دعوا مي كند. دوستم در اين نامه كمكم كرد. بغض گلويمان را گرفته. نامه دختر كوچولوي 8 ساله را عينا داخل ستون شما گذاشتيم، چون حيفمان آمد حتي كلمه اي از آن را هم جا به جا كنيم. دختر كوچولو ترسيده آدرس منزل را بنويسد، ولي شماره اي برايمان نوشته كه اگر كسي خواست كمكي انجام دهد، مي توانيم در اختيارش بگذاريم. اگر مي توانيد دل دختر كلاس دومي ما را شاد كنيد

من و دوستانم حدود 3 سال هست که داریم تنها انجمن ایرانی داشنجویان ستکهلم رو میگردونیم و در طول این مدت همیشه برنامه های خیریه داشتیم و خیلی مواقع به مناسبت های مختلف پول حاصل از درآمد جشن های مفصل و معروفمون رو برای امر های خیر تقدیم میکنیم.
21 اکتبر هم یه جشن پاییزه داریم که درآمد اون همه اش قرار هست به انجمن بره برای ساختن مدرسه و کلاس های کامپیوتر در ایران و شهرستان هاش.

دم از مقایسه نزنم خیلی سنگین ترم. اصول انسانی توی ایرون ما ویرون شده.. مثل مردمش.. مثل همه دین و فرهنگ و رسومش
پیف پیف

:: OHH :D
واي چه بلايي سر بلاگ بيچاره‌ام اومده :((

-------------- o o ---------------
-------------X--------------

اوکی حالا برگشتیم سر خونه زندگیمون :) خوش اومدیم ؟! مگه نه جماعت !!

:: چاخان نگو عزیزم ؟!

کمي حرف براي گفتن باقيست
کمي درد براي از سر گذشتن
و کمي شوق... شوق به هيچ نداشتن

:: من برگشتم

آره باورم نمیشه که امروز..دیگه راحت و آزاد دارم نفس میکشم.
ای کاش فقط اینطوری تا ابد باقی بمونه ، ترس دارم. ترس اینکه نکنه...

خدایا به امید تو

::به پايان رسيد اين قصه اما حکايت همچنان باقيست

اصلا همين نوشتن تيتر و شروع کلام و سخت بودنش شايد عامل اصلي اين هست که اينهمه مدت نوشتن آخرين پست بلاگ و بستن در کوزه رو طول دادم. نه دلم مياد فقط يه کلام بنويسم دوستان خدافظ و نه مي‌تونم واقعا از همه چيزايي که تو ذهنم هست بنويسم-
اما در راستاي تحوالات خودم که قراره دختر خوبي بشم و درست حرف‌هام رو بگم سعي مي‌کنم از همه مسائلي که مد نظرم هست بنويسم.

اول چرا آخرين پست:

دلم ميخواد اين کپیتال از کتاب زندگي رو ببندم. ببوسم و بعد ببندم. در اين حد براش ارزش قائلم. براي تک تک کلماتي که خوندم ٫ نوشتم ديدم و ياد گرفتم. بلاگ‌نويسي و تجربه بازگشت به بطن فرهنگ ايراني به ميون جوون‌هايي که از ريشه‌هاي خودم مياند و لمس کردن لحظه به لحظه زندگي اون‌ها؛ ديدن شباهت هاش به زندگي خودم مني که حتي مايل‌ها دورتر از خاک وطنم ؛ ايراني که تا جون دارم مي‌پرستم و تلاش براي بهتر شدنش خواهم کرد. از اينهمه آموزشي که ديدم خوشحالم.

دو سال و نيم پيش درست با اولين بلاگ آشنا شدم. درست زماني بود که تازه سايت‌هاي فارسي داشت روي کار ميو‌مد. ولي نوشته ها هنوز با پي‌دي‌اف بود و يا کپی. و من عطش براي برگشتن به زبون و آداب رسومي که درست سه سال کرده بودم تو صندوق. درش رو هم محکم بسته بودم تا يه زمان آسيبي به ورود من به جامعه سوئد فرهنگي که حالا ميبايست روش تمرکز ميکردم نباشه.
توي يه دريا که بيوفتي دلت ميخواد هي شنا کني بري جلو. اونقدر که به همه چي برسي. من اينطور بودم. سير نميشدم .

قبل از اينکه بخوام چيز ديگه‌اي بنويسم اول دوست دارم بگم وقتي براي يادآوري خاطره از همه بلاگ‌هاي قديم و جديد ميخوان ياد کنم٫‌ مي‌خوام با خيال راحت تا اونجايي که ميدونم ايرادي نداره نام اصلي نويسنده‌هاي پر از شور و اميد اين شهر بلاگستان رو بيارم. چون ميدونم همه هم رو ميشناسيم. و نيازي به پنهان کردن نيست. اميد دارم يه روزي بشه کسي ديگه از ترس براي مجازات براي واکنش‌ها و براي تهديد نخواد مخفي بمونه. ترسي که يه روز بايست سايه شومش رو از سر همه ما بر داره. حتي خود من.


قصه شهر بلاگستون خيلي آشناست. همه يادشون هست و حداقل تو ذهن هاشون ميمونه يه روز نوشته هاي احسان صنم حسين سلمان پژمان امير ندا چه غوغايي کرد توي دنيايي که همه از پشت يه کيبورد و مانيتور داشتند مديريت ميکردند. هيچ کس فکر نميکنم يادش بره چطوري ندا و صنم تابو‌ها رو براي اولين بار داشتند مي‌شکستند به عنوان اولين دختر ايراني که راحت بشه از مسائل واقعي زنگي حرف زد. همه بي‌تجربه بودند اما پر از ايده و استقامت. صبر در مقابل سختي هاي يادگيري احترام گذاشتن به نظرات همديگه. کسي يادش نرفته که وقتي پژمان از درد هاي جامعش فرياد ميزد و مينوشت؟ که شوخي‌هاي گستاخانش همه رو متعجب کرده بود ولي بهمون ياد مي‌داد چطوري به واقعيت درون اجازه بلند گفته شدن رو بديم؟

من که نه مي‌تونم و نه امکانش هست از نام تک‌تک افرادي که از ابتدا اومدن به شهر بلاگستون ملحق شدند و هرکسي به سهم خودش مسئوليتي رو در راه پيشرفت اين اجتماع جديد بر عهده گرفت.
نوشته هاي باکره (يادم رفته اسمشون رو) که پر از زن بود و عشق‌بازي مدتي هم گله از زاينده و يار (‌آبا از آسياب خوابيد نق نق هاش هم تموم شد)
پیام و علي توي نوشته هاي هميشه دوست داشتني و فلسفي !‌به خصوص خوراک پيام بود شاهين و شعر هاي قشنگش رها و خاطرات شام خوردن و برف بازي ساناز و مليح !!‌بودن منت هاش
افسانه که از نزديک نميشناسم ولي اکثرا دورش ميپلکيدم
قندون هميني که هست
نيما و گرگرفتن هاش و باهال شدناش
بهارک که هميشه شاعرانه مي‌نويسه و حرف هاش از دل مياد
فروغ که هرچند وقت يه بار قاط مي‌زنه مدتي هم گذاشت رفت و باز برگشت
بهرام و شوخي‌هاي بي‌نهايتش و اون اديتور لامسبش که هنوز حال ميکنيم باهاش
ندا !‌ندا که خيلي بد شد رفت و هرجا باشه اميدوارم موفق باشه که گاهي مرور نوشته هاش هنوز هم دهن آدم رو باز ميکنه
محسن توت‌فرنگي !‌‌:)) کسي که يادش نرفته اون همه قارقور هاش رو و بنده خدا هرکي هم بود حسابي طلافي اش سرش در اومد
رضا و نوشته هاي اخلاقي دختر پسر جوش ده !‌نوشته هاش که به قول خودش پرينت توي دستاي آدم ها ميچرخيده
بابک و کلاس‌هاي سکسولوژي اش
حميد و فردين و قالب سازي
اوه حرف قالب سازي شد يادي از احسان بکنم با اونهمه شور و کارايي که براي قالب سازي کرد ! قالب هاي نازبانو پسند :)) دوستاي احسان که همشون از دوران دبيرستان با هم يه گروه بوند بعدش علي عسکري امير آرش اميررضا هرکدوم يه بلاگ زندند به تشويق اين احسان خرابکار و جاي ديگه اي از اين قالب خالي بلاگستان رو پر کردند.
پرستو و قالب خاکستريش که ذهن من رو هميشه به سمت يه خانوم روزنامه نگار ۴۰-۵۰ ساله سوق ميداد و لذتي داشت خوندن نوشته هاي روزنامه‌مگار منش اش.
اسم خيلي ها بايست بياد همه اونايي که مجبور شدند تعطيل کنند براي ترس از جونشون. سينا رو که يادمون نرفته؟
خلاصه همه. ا

نويد با اون فلش توپ تولدش که آدما ميرقصيدند وسطش
آيدا با اون آهنگ قشنگش که به درد شب‌زنده داري مي‌خورد و نوشته‌هاي که کسي جز خودش سر در نمي‌اورد! هاها شما مي‌يوورديد ميدونم :)

تاريخ شفاهي که ما بلاگي هاي توي سوئد رو به هم شناسوند
ساسان منا آبنوس( اجازه ميدي اسمت رو بگم ؟)
برام مثل يه بابا که نبود هرچند سنش ميخوره ولي يه برادر باهال که حرف هاش رو خيلي با علاقه گوش ميکنم هميشه و هميشه کارش رو که همون ثبات بر آشنا کردن ما با اطلاعات خودش و تجربه هاش هست. و واقعا بلاگش رو دوست دارم.
منا که عکس ميگرفت و حالي ميکرد واسه خودش بعدش هم اومد هم رو ديدم و چه ديدني :))) ساسان که نديدمش کلي از دست من عصباني شد ولي نميدونه پارسال توي صف مسافرت به ايران خودش و خانوش و پسرش رو ديدم :)

مريم شاهين سايه دهقون که کامنت دوني هاي ملت رو بمبارون ميکردند. شاهين که به طرز جالبي از بلاگ نويسي به قالب سازي مشهور و دوستي خوب براي من مبدل شد
امير رضا که اينقده بي‌حال شده ولي يه روزي اونم جزوه دايره اولين ها بود
آدم که زياد اومده و رفته . شيواي شيماي ما دو نفر =آقا يا خانوم مهم نيست مهم اينه که اون هم حرف براي گفتن زياد داشت . حالا بايست ديد چي ميشه ازش ياد گرفت
اردلان آبي و زيتون و نوشي و زهرا و اين دعوا هاي بسيار خاطره انگيز شهر بلاگستان که براي هميشه به يادم مياره اين ما هستيم. ايراني :)) و کاريشم نميشه کرد. خوب هميني که هست ديگه !

انگوري و جناب استاد شجريانش و ازدواج بلاگيشون :)
مهشيد رهروي راه زنان :)‌
علي‌رضاي متخصص و دندونپزشک با خاطرات فابريکي که الان در غربت داره پوستش سرخ ميشه :)‌ولي در پاريس بهش بد نميگذره
امير خان اکونوميست که آخرش بايست ديد پولدار ميشه با اينهمه حسابداريش يا نه . و اين خصيصه ي صميميتش که به اولين ايميل من چنان گرم جواب داد که من با خيال راحت خودم رو از دوستاي صميميش حس کردم مگه نه :)

جاي آدم هاي غرغرو هم خالي نباشه. و همچنين شوخ ها. پيام و نوشته هاي هميشه جالبش و خانوم عزيزش شيده جان که هنوز نديدمش ولي يادم مياد قشنگ چه طوري از خاطراتش که مينويشت و بعد هم عصبانيتي که از کامنت هاي بد ديگران ميشد.
چقدر خاطره هست. مگر من چند درصد اين همه آدم رو ديدم ؟ حتي قابل شمارش نيست. ولي چرا اينهمه اين آدم ها با من صميمي اند-- مني که حتي در کشور خودم نيستم؟
اينجاست که ميخندم. و شاد ميشم از ته دل که چه شانسي بود وارد اين وادي بلاگستان شدم.

بلاگ نوسي براي من بهترين نتيجه اش يادآوري زبان خودم و کشورم بود. يادمه اوايل چقدر اشتباه املايي داشتم و حتي درک خيلي مفاهيم برام سخت بود. نه اينکه از اول بلد نبودم. ۹ سال سر کلاس هاي فارسي نشستن و ۱۵ سال زندگي در کشورم من رو به اندازه کافي مسلط به زبون و فرهنگم ميکرد. ولي گاپي که بر اثر فاصله گرفتن در طول مدت زماني ۳ ۴ سال بوجود اومده بود هرگز و هرگز امکان جايگذينيش جز اينهمه داخل دايره بودن نداشت.
مني که نوشته هاي اين دو سال و چند ما بلاگم چيز خاصي براي يادگيري نداشته در مقايسه با اينهمه دوستايي که واقعا هدفشون اين بود.
نوشته هايي که بيشتر از سر احساس تعلق داشتن به اجتماعي دور دور دور ثبت ميشده. هدف من از روزي که بعد از ۶ ماه خوندن با خودم گفتم حالا بنويسم ياد داشت کردن و بيان واقعيت هاي زندگي يک مهاجر نوجوون بود و زندگي خودش اطرافيانش و اونچه جعبه جادويي به غربت کوچ کردن در بر ميگيره. سختي هايي که شايد خودم هنوز که هنوزه باورم نميشه. ولي افسوس که مجال گفتن اونا شهر بلاگستان نيست. ميدونيد ميشه نوشت ميشه حتي از نتيجه اش نترسيد. اما شايسته نيست چون اونوقت درد هات رو باز ميکني ولي مسکني براي اون نمي‌يابي. براي درکش بايست خود توي اون دايره قرار گرفت. اتفاقي که هر روز داره ميیوفته . کشور عزيز ما داره از هرکسي که واقعا فکرش رو ميکنيم خالي ميشه. نه اينکه همه ميرند. هرکسي که ميتونه ميره. و اين چقدر افسوس داره. دل همه ما خيلي چيزها ميخواست. دل همه ما شايد آرامشي رو بطلبه که صد ها سال ديگه امکان رسيدن بهش نباشه. اما اين دوران حداقل با ما خيلي تحولات شد. دلم ميخواد يادمون نره که اگر سال‌ها پیش مادر پدر هاي ما داخل گود بودند حالا ما هستيم. و اين راه ادامه داره. کاش خسته نميشديم.
من خودم رو در اين دايره هميشه به حساب آوردم چرا که دوست دارم کشورم ايران من افتخار من باشه.
روزگاري که در خاک کشور خودم زندگي ميکردم زماني که هم سن سال هاي من همه وسطي بازي ميکردن و هفت سنگ من روزي ۲۰ تا روزنامه رو قورت ميدادم. به قول عموم بهتر ميبود شب ميگذاشتمشون توي آب خيس بخورند تا صبح سر بکشم به جاي اينکه دونه دونه صفحاتش رو ليس بزنم. روزي ۵ بار اخبار کامل نگاه ميکردم به راديو اسراييل و بي‌بي‌سي و آمريکا گوش ميدادم . خونه بزرگتر ها که ميرفتم از اين همه جووني که بود من تنها کسي بودم که ميشستم بحث ميکردم اطلاعات در مورد اوضاع اجتماعي سياسي جمع ميکردم. اون موقع ۱۳ساله بودم.
زماني که هنوز سردار سازندگي ما !!!‌ رفسنجاني بود و زمان انتخابات همه حرف از ناطق نوري و محمد خاتمي ميزندند رو کسي يادش نميره و من نيز همينطور. مايي که همه در تلاش براي تبليغ براي به روي کار اومدن آدمي که ميخواست براي ما مشعل تحولي رو به دست بگيره.
يادمه روز انتخابات اول (هنوز من ايران بودم ) با بابام و خواهرم و عموم همه رفتيم نزديک محلمون. با پدر گرامي کلي بحث و سوال جواب کرده بودم در مورد اينکه کي ميبايست رييس جمهور آينده مملکت ما بشه. بابا ميگفت : همه ميدونيم خاتمي به دنبال تغيير هست ولي روي کار اومدن اون به ضرر ماست. تا زماني که کسي چوب توي سوراخ آخوند جماعت نکنه اونا کاري به مردم ندارند. زندگي راحت‌تر پیش ميره. اگر ناطق روي کار باشه مجلس رو با خودش همراه داره و کسي به لايه ‌هاش راي منفي نميده و اونم براي پیش برد چهره حذب خودش براي مملکت کاري ميکنه. ولي با روي کار اومدن خاتمي تغييرات جزئي و کلي با بهاي خيلي زياد اتفاق ميوفته ولي آخرش اين دوران هم تموم ميشه.
يادمه اون ۷۰ -۸۰ درصد راي خونده شده من رو چنان شير کرده بود که ميگفتم ديدي بابا همه ملت ايران ديگه دلشون تغيير ميخواد. خاتمي رو کسي نميشناخت. خاتمي سنبل همون چوبي بود که اگه زبون داشت ميگفت من مخالف اونا ام همه بهش راي ميدادند. و اينطور هم بود.
حالا بعد از ۷-۸ سال همه ديديم چي شد. نتيجه رو هم داريم ميبينيم. من که سال هاس دست از سياست کشيدم. همون موقع يه سالي قبل اينکه بياييم اينجا يادمه بابام بهم گفت کمي هواست جمع باشه. سياست رو در هد اطلاعات دوست داشته باش نه بيشتر والا خودت رو مي سوزونه. اونزمان حسابي من معتاد شده بودم. اگر هزاران ساعت نميخوندم و حرف نميزدم کافي نبود. يه روز وقتي به آينده فکر کردم و ديدم قانون بازي سياست با قانون مرال من در زندگي منافات داره قانوني که توش اگر خود رو نفروشي تو رو ميفروشند ديگه بستمش و کردمش تو يه کوزه. از اون زمان هم به بعد خيلي چيزا ياد گرفتم.
به خصوص وقتي اومدم يه کشور ديگه ميون هزاران ايراني ديگه بزرگ شدم فهميدم که هرگز نميشه عقيده مشترکي ميوون ملت ما پيدا کرد چرا که ليدر و راهبر مدير نداريم. و اينکه ما ايراني ها همه يه پا سياسترمداريم !!‌ و خود خبر داريم !!‌ و ياد گرفتم اين اشتباه بزرگ ماست که هميشه داريم از خودمون و از کشورمون از رييس هاش از مدير هاش از مردمش از فرهنگش از خاکمون از آب و هواممون از زبونمون از همه چي مون ايراد ميگيريم. چرا هميشه داريم انتقاد منقي ميکنيم. هممون بدش رو ميگيم. نام ايران ما سياه شده. نه تنها بين خود ما ايراني ها بلکه ميون همه ملت هاي ديگه.
تنها توي اين چند سالي که توي سوئد بودم بارها و بارها نام مليت ايراني داشتن در جرايم مختلف خم به ابروي تک تک ما آورد. اينا همش حاصل بيش از ۳۰ سال ۴۰ سال بدگويي و اعتماد نداشتن ما به خودمونه. پليس سوئد حرف جالبي در مورد ايراني جماعت اينجا ميزنه ميگه ايراني ها نياز به پليس ندارند. اونا جاسوس خودشونند. هميشه هم رو لو ميدند.
جمعيت ايراني اين کشور زياده. نسبت به جمعيت ۹ ميليونيش تعداد خانواده هايي که از ۲۵ سال پیش مهاجرت به اينجا رو آغاز کردند واقعا زياديم. ولي چرا تحولي اتفاق نيوفتاده ؟‌توي کشوري که خيلي راحت کسي ستاره ميشه و ستاره پرست هستند چرا ما هنوز از گفتن نام ايراني هستم ؛ خجالت ميکشيم.
ميشه گفت ملت ايراني ميرند خود رو به ديوانگي ميزندن تا هويتشون رو ازشون بگيرند و يه گوشه اين خاک رو بهشون بسپارند تا تا آخر عمر جون بکنند تا به يه جايي برسند ؟؟

شما ميدونيد ميبايست براي رسيدن به حداقل زندگي و امکاناتي که همه ملت ما در ايران در آرزوش هستند ۲ برابر نه ۳ برابر براي خيلي ها ۴ برابر جون کند تا بشه مساوي يه سوئدي زندگي کرد.. نه کسي اينا رو نميدونه


آيا کسي ميدونه پدري بعد از ۲۳-۲۴ سال زحمت و تلاش و ساختن ديواري و درست کردن زندگي آرزو مندي براي خودش و خانواده اش؛ بعد از سالها مديريت و رياست ميبايست در کشوري نو همه اون ساخته ها رو فراموش کنه و از نو سنگ آغاز رو بچينه ؟‌ من تازه حرفي از خراب کردن گذشته نميزنم. خودتون ميدونيد چندين و چندين ميليون آدم رفتند و خيلي ها همه پل ها رو خراب کردند. همه چي رو به تاراج و حراج سپردند و بهر يه آرزو بهر يه اميد کندند و رفتند.

آيا پدر من هرگز ميتونه رييس فلان شرکت و بيسار کارخونه سرمايه دار در يه کشوري که زبونش رو هم يه زور بايست ياد بگيره باشه ؟ نه نميشه- چون اون همه عمرش رو در خاک خودش زحمت کشيده. همه ساخته هاش در خاک خودشه . حالا که مسووليت اين موندن رو بر عهده گرفته همه سختي هاش رو به جون ميخره. خيلي هاي ديگه هم اينکار رو ميکنند و خيلي ها هم... نه

مادرم چي‌؟ مادر من بعد از ۲۳ سال معلم بودن بهترين دبير دبيرستان بودن با پشت کردن به پیشينه خودش تنها بهر آرزوي ما تن به درس ها و زبان ها رو از صفر خوندن ميده.
من شانس دارم در همچين خانواده اي بزرگ شدم که همه مسووليت پذير هستند و شب به خواب نميرند اگر فردا نااطميناني داشته باشند
ولي مگه همه اينطورند.

اين چند خط تنها براي اولين بار گفتم تا بدونيد آره شمايي که هنوز نرفتيد که واقعا اينجا چه خبره ؟ تنها افتخار اينهمه پدر و مادر ايراني به آينده بچه هاشونه. که واي به روز اون آينده اگر...

من تا چند سال قبل وقتي با يکي از صميمي ترين دوستان قديمم که در امريکا سالهاست داره زندگي ميکنه هميشه حرف و بحث ميکردم اون خيلي اصرار داشت که بايست برگرده. بايست درس که خوند برگرده و امريکا کشور مورد علاقش نيست و هزاران دليل.
من ميگفتم اي بابا مگه ميشه رفته باشي
‏
‏مگه مي‌شه رفته باشي‌ آمريکا ولي‌ به ديد بهشت بهش نگاه نکني‌ اي بابا مگه مي‌شه بگي‌ ايران بهتر از آمريکا هست. مگه مي‌شه بگي‌ ايران بايست برگردي
‏هميشه حرفش بود به ايران برميگرد، نه تنها خودش بلکه خواهر هاش و مدرسه هم. آخرين بار سال پيش در سفرم به ‏ايران ديدمش. از اون روز هم برنگشتيه. در سفري که اون به خونه خودش بازگشت من خونه ام رو گم کردم. ‏خاک وطنم براي من غريبه شد. ديگه حتي‌ پشت بوم خونه ام برام کلي‌ اشک خاطره هاي باقي‌ مونده رو گذاشت.
‏اين قصه تکراري مهاجرت هست. گله يي‌ هم نيست. لطفا آدم ها بچه بازي در نيارند و به اينور آبي‌ ها بگن نشستي‌ و ‏ميگي‌ لنگش کن. داداش من جيگر من اگه تو داري تو گود لنگش ميکني‌ ما داريم هم از بيرون هم از درون ميلنگيم. ‏من حوصله نگه زدن ندارم. تو اين دو سال به اندازه کافي‌ نگه شنيدم. از تک تک آدم ها. همه ايراد گرفتند . ‏همه همديگه رو نقد کردن. به کار هم پريدند. با هم دوست بودند. دعوا کردند. بي‌ احترامي‌ ها . همبستگي‌ ها. ‏چرا براي يکبار هم که شده به همه اين پروسه ها با ديد مثبت نگاه نکنيم. چرا خوشحال نباشيم ما جزو اولين گروه ‏هاي فعال نويسندگي‌ آنلاين باشيم. آره خوب وقت ديسکو رفتن و با خيال راحت قيلون کشيدن نداريم ! نو پربلم. ‏جلوي داتامون ميشينيم چت مي‌کنيم ! آدم طور مي‌کنيم آدما رو گول مي‌زنيم. از درد هامون ميگيم. نه اصلا غلو مي‌کنيم. ‏چاخان هاي سکسي‌ ميبافيم. مگه چه ايرادي داره ؟ مگه اين کارا رو باقي‌ نميکنند.
‏کي‌ مي‌شه آدما دست بردارند از ايراد گرفتن از خودشون. زندگي‌ همينه. ما داريم بار زيادي سنگيني‌ رو تازه بلند ‏مي‌کنيم. بر دوش ما مسوليت سالهاي سال آرزو و عقده گذاشته شده. مگه ۲۵-۲۶ سال پيش کسي‌ فکر ميکرد امروز ‏اينطور باشه. مگه اونموقه همه عاصي‌ نشده بودن از فقر و از اختلاف طبقاتي‌ و از سختي‌ ها و و و ‏حالا امروز ما خسته شديم از ويزا سخت گرفتن ؟ از کوتاه نبودن شلوار و بلند بودن بلوز ؟ ‏يا شايدم خسته شديم از گروني‌ از بي‌ مسوليتي‌ از رشوره از بي‌نظمي‌ از شلوغي‌ از دروغ هاي سياسي‌. از با آرزوي آينده سر ‏به بالشت گذاشتن ‏ من هم پا به پاي همه آدم هاي که درون گود دارند زندگي‌ ميکنند غصه خوردم. من هم فکرش رو کردم و من هم ‏دلم اصلاح ات رو خواسته. و جز کاش چيزي نمي‌شه گفت.
‏اما مي‌شه اميد داشت. مي‌شه آرزو کرد. و مي‌شه با هم دوست بود. ‏شهر بلاگستان ما نياز به آرزو داره. نياز به آينده . براي پيشرفت نياز به هدف مندي داره. ديگه از غر ها از کمبود‏ها از حرف هاي سکسي‌ نوشتن از دعوا ها و اخوند ها گفتن بس شده. ديگه نيازي نيست به شنيدن. ميبايست به ‏خودمون و آينده خودمون فکر کنيم. نه داخل يه دايره درجا بزنيم. نه اينکه شور رو از دست بديم.
‏خيلي‌ ها ميرند و خيلي‌ جديد ها مياند. اگر مثل منشور جمشيد ! ما هم منشور بلاگ براي آينده ها باقي‌ ميگذشتيم چيز ‏تاريخي‌ خوبي‌ ميشد.
‏ديگه روزه خونيم بسه . من انچه خواستم رو از نوشتن و خوندن حرف هاي ديگران بدست اوردم، و حتي‌ از يک دايره ‏ مجازي توي اينترنت بيش از حد تصورم واقيات زندگي‌ رو هم لمس کردم، دوستاي بينهايت نازنيني‌ پيدا کردم که ‏هرگز به علت دور بودنم از ايران نميتونستم با اونها آشنا نزديک و صميمي‌ بشم. به لطف بلاگستان تو آلمان تو ‏انگليس فرانسه امريگا ايران و حتي‌ کشور عرب سوسمار خور ! رفيق هاي فبريک دارم :) هها ياد ميگيريم ما هم.
‏براي من مهم باور اين بود که ما جوون ها خيلي‌ خوب هستيم و هممون به آينده مثبت مينديشيم. اميدوارم روز بروز به ‏اين تعداد افزوده بشه و روزي بشه همه با هم از خوبي‌ هامون از افتخاراتمون براي کشور خودمون حرف بزنيم. ‏شده اين سخنراني‌ رواني‌ بوش واسه انتخابات ! من جدا خوشحالم تو امريکا زندگي‌ نميکنم ! وائلا طاقت اين همه اشغال ‏خوري هاي که به خورد آدم ميدان رو نداشتم، تو اين يه نقطه صد رحمت به آخوند تا به امريکاي جهان خار.
‏
‏قصه من به پايان ميرسه چون جلوي راهم کلي‌ کشف نشده ها در انتظار هست. جامعه سوعد منتظر من و امسال من ‏هست که برم و پيروز شم و اين رو با افتخار بگم. که من از خاک ايران زميين ميام. خاک کشوري که جوون هاش از ‏بچگي‌ بهشون دستور داده مي‌شه کي‌ رو دوست داشته باشند چطور فکر کنند چطور لباس بپوشند با کي‌ عشق بازي کنند و ‏کجا خود رو گناه کار بدونند. در چنين خاکي‌ آزادي آرزوي همه مي‌شه. ولي‌ رسيدن به ازادگي‌ هنر مي‌خواد و نه هنرمند.
‏
‏اگه روزي اسمي‌ از من شنيديد بدونيد و افتخار کنيد که يکي‌ از خود شماها به جمع ستارگان پيوسته. شما هم همراه ‏باشيد. در دايره خود غلط نزنيد.
‏
‏پيش بسوي تثبيت نامم در تاريخ.
‏خدا نگه دار همه دوستان عزيزم و غريبه ها.
‏
‏ عاليجناب ليدي منتقد
‏نهال هميشه سر سبز :)(>

:: اي ول به خود منتقد ام


سلام بر همگي‌

فرق يک جامعه و سيستم هوشمند و با برنامه ريزي هاي پايدار با سيستم کشورهايي‌ که تنها به فکر زير آب کردن ملتشون هستن از جمله مملکت عزيز و ويرون ما !! در ميزان اهميت دادن به صداي مردم هست
از تقريبا يک هفته پيش که مساله جنگ در نجف و اشغال مسجد امام علي‌ در عراق توسطآشغال‌هايي مثل خود صدام تمام تلويزيون هاي دنيا دارن خبر از ميزان اهميت اين محل ديني‌ براي مسلمونا و همچنين مرز خطر حمل آمريکا به اين مسجد ميدند
من وقتي‌ چند روز پيش داشتن اخبار کانال ۴ سوئد رو که يکي‌ از کانال هاي مهم دولتي‌ و نيمه خصوصي‌ هست گوش ميدادم متوجه شدم که موقع خوندن اسم مسجد گويند فقط ميگه ‌ Ali Mosqe يعني‌ مسجد علي‌
هر چقدر هم آدم دينداري نباشم ولي‌ اصلا از اين لحن گفتار و به زبون آوردن اسم امام علي‌ خوشم نيومد
زدم به کانال هاي BBC و CNN تا ببينم اونا چطوري اسم رو تلفظ ميکنند
ديدم همشون ميگن Imam Ali Mosqe
و بعدش توي text tv کانال ۱ و ۲ سراسري و خود ۴ نگاه کردم ديدم همشون فقط اسم علي‌ رو نوشتند و مسجد رو
غيرتم گل کرد :D
يه اميل انتقادي اعتراضي‌ در ۱۵ خط نوشتم به رداکشن تلويزيون کانال چهار و بعدشم قسمت اخبار .
گفتم من تو موضوع داغ اين روز ها ميبينم که نام مسجد امام علي‌ توسطtv سوئد فقط با اسم علي‌ خونده
مي‌شه درصورتي‌ که اين مسجد از مهمترين محل هاي ديني‌ مسلمونها هست و حتا کانال هاي مهم دنيا اسم امام رو قبل علي‌ مش ميرند
براي همين انتظار دارم تلويزيون سوئد هم مثل هميشه که به همه شخصيت هاي حقوقي‌ احترام مي‌گذره به اين نام با وجود اينکه در ميون آتيش ميسوزه اهميت بده و اسم امام رو قبل از علي‌ Mosqeبگه
مي‌کنه دو روز بود چک نکرده بودم اخبار رو، ديشب زدم فقط به قصد اينکه ببينم با چه اسمي‌ گوينده خطاب مي‌کنه مسجد رو
ديدم با لهجه غليظ و واضح ميگه مسجد امام علي ! هاها کلي‌ نيشم واز شد زدم تخت تو و ۲ کانال ديگه رسمي‌ رو هم چک کردم و ديم همشون عوض کردن نوشتشون رو
براي من که نه دلم براي عراقي‌ ها ميسز و نه امريکاي جهانخار !! تنها اينکه ببينم به نظرم اهميت داده شده هر چند فقط يه اميل کوچيک بود و شايد تنها از من ! پايبنديم رو و باورم رو به سيستم بالا ميبره

خلاصه کاش اين ريشو هاي مملکت ما هم حاليشون شه اسلام رو با چوب و چماخ نميکوبند تو سر ملت
خدايا امين ! ما را از شرح ريش و پشم نجات ده !!

bi hamegan be sar shavad

به فکر سرسپردنم به اعتماد شانه‌‌ات
گريه بخشايش من که بي‌ثمر نمي‌شود

::

puuuf ooofff

http://www.torontoreport.com/kooch/2004_06_01_rouznegar_archive.htm#108775877319177975

:: ... to you ALL ...

SAY

something

Vi pratade aldrig om det förflutna
Han sa aldrig någonting om hans känslor
...Han sömnade till slut i min famn

Men vem var det som skulle torka mina ?tårar rinnande på mina kinder
...Jag gick och jag gick och jag gick
.Men jag hade inga skor, Jag viste inte vägen... dit man kan fly till

För att släppa loss, för att skratta, sömna och
.för att flyga utan någon anledning

ما هرگز از گذشته‌ها صحبت نکرديم
او هرگز حرفي از احساسش نگفت
او درنهايت در آغوش من خوابيد
اما آن که بود که مي‌بايست پاک ميکرد اشکان مرا، ريزان بر روي گونه‌هايم؟

من رفتم و من رفتم و من رفتم...
اما من کفش‌هايي نداشتم، و من راه را نميدانستم
آنجا... که مي‌توان پراواز کرد
براي رها شدن، براي خنديدن، براي خوابيدن،
و براي پرواز کردن...بدون هيچ بهانه‌اي.

Lilla Poeten
Agust07 2003

:: اين تابستان ما !

وقتي همش به فکر گردش با کشتي در آبهاي نيلگون سوئد و فنلاند

@ summer cruse 

و آفتاب گرفتن و پیک نيک رفتن

Ye hava kochikesh kardam ;) vase fozula khob nis akhe :D 
و عروسي رفتن هاي تکراري

Aroosi 

!!‌ و گريل پارتي گرفتن باشي مگه ديگه وقتي واسه بلاگ نوشتن ميمونه !‌ نه تو بگو اصلا وقتي ميمونه؟؟ واسه درس خوندن هم وقت نميمونه چه برسه به کاراي خشن تر :)
جاي همه دوستان خالي !‌ من کله ام که داغ ميکنه ميزنم به بيابون و دريا و خشکي


Thats Kinda image ;) 

!  خلاصه هيچ چي به هرچي ميشه من يهو وسط آفتاب گرفتن کنار درياچه ميزنم ميپرم ميرم شپلق خودم رو پرتاب ميکنم تو آب و بعدش تا اون سر درياچه شنا ميکنم. اين درياچه که ميگم جوب آب نيستا !!‌ همچي دست کمي از دريا و اقيانوس نداره . نميدونم تو آرشيو عکس‌هام چيزي دارم يا نه. بازم جا همه دوستان !!‌ خالي روز قبلش زد به کله‌ام که خيلي وقته گيلاس و آلبالو نخوردم . صبح پاشدم دوستم رو هم صدا کردم رفتم از يه درخت هيکلي و پرميوه بالارفتم. ميمون ميگن :))‌ من ازش ماهرترم البته دست و بالم هم يه خورده خراش گرفت چون يهو وسط عمليات بالارفتن اويزون شدم وسط هوا و زمين :))‌ مثل اين زندگي روزمرمون !
ولي اون بالا بهشت بود . يعني بهشت ميگم يه چي شوما ميشنويد. انقدر آلبالو کندم و خوردم و شاخه شيکستم واسه دوستم پرت کردم که آخر با دل‌درد و بدبيراه و کتک من رو به زور بردن خونه :)) خيلي حال داد حيف که اين دوربين رو نبرده بودم يه بار ديگه ميخوام برم حتما براي همه مشتاقان تصوير مصور ميگيرم.

راستي شوما هم تو مملکتاتون آفتاب نداريد ؟؟ من هم ندايم !‌ ولي نميدونم من  چيرا اينهمه سوختم پس :)

:: خاطره‌هاي ننوشته

زبون تعريف من سخته فهمش. چون کلمات معناشون قابل هضم نيست توي جلد حروف. هميشه جداليست تشريح اصل حرف‌هام. به قولش من يه ديکشنري جديد براي خودم دارم که بر طبق اون ميبايست درک کرد چي دارم مي‌گم.

تصوير دو فضا: تکه‌هاي ناگفته‌اي از زندگي
ايران تابستان ۲۰۰۳
سوئد تابستان ۲۰۰۴

عرق شرشر، توي چند ساعت اونقدر توي صندلي هواپیما قل خوردي و شربازي در آوردي که موقع انتظار تمام نشدني براي چمدون و بار‌ها يه گوشه ولوو ميشي. اينبار گره روسري سفته يادت نرفته دوسال قبل چه جنگي شد سرش. انقدر هيجان و سترس دارم که کنترلم از دستم خارج نشه نفهميدم چطوري اصلا به بيرون رسيديم و کي اول ما را پيدا کرد. باز هم واي و وووي ماچ و بوسه ّ نگاهي پر از ستايش و از همين ثانيه که پام به بيرون محوطه سالن انتظار ميرسه يه چي خفم داره ميکنه- انگار دو تا دست قوي. با خودم ميگم بگذار برسم بعد !
ميپيريم تو ماشين دخترخاله عزيز کرده تغييرات توي اين سياهي شب به چشمم نمياد. خونه مامان بزرگ مهمونيه - ساعت ۱۲ شب گذشته اما اونا به اندازه ۲۰ نفر تدارکات ديدن. خيلي ها ميرن خونه خودشون و من بعد دو سال بوي تهروون رو با همه وجودم ميکشم تو- غرق ميشم. خفه ميشم. از اينهمه صبر و دلتنگي بيهوش ميشم.
کلاس هاي تابستوني شروع شده. از قبل براي دو تا کلاس اسم نوشتم. صبح ۶ پا ميشم سر و صورت شسته ميپرم تو ماشين تا به ترافيک ۸ صبح سرکار رو ها نخورم. تجربه اين يه قلم رو نداشتم. اولين بار براي پیدا کردن مسير جديد و کوتاه‌تر شانس ميکنم و به کمک تخيل ذهن مي‌رم که راه رو گم نکنم. به موقع رسيدم. اميد تازه دارم. اينبار قراره بکوبم ميخ رو و خلاص شم از دست يه درس.
سرد ميشه گاهي کلاس. انگار نه انگار که تابستونه. هرروز زودتر از همه ميام و گاهي بيشتر مينشينم تا کارم رو کامل انجام بدم. وقتي اولين امتحان رو نمره گرفتم شاد شدم. حس آرامشي و غروري که مدت‌هاي طولاني به سراغم نيومده. کلي ميخندم واسه خودم و ميرم تا ۳ هفته ره به‌کوب بخونم.
از روز اول برنامه‌هام پره. اولين نفري که زنگ ميزنم و ميگم اومدم قديمي‌ترين دوست ايران نشينم هست. خيلي شاد ميشه و قول ميگيره که فردا برم خونش که کرج هست ببينمش. دوسال پیش توي کافه پايين برج سايه بهم گفت بيا ميخوام باهات حرف بزنم. همه بهم ميگن ازدواج نکن. اشتباه ميکني. تو که بهترين دوستم بودي هميشه دلايلم رو بشنو و بعد من رو قضاوت کن. وقتي برام حرف زد با اينکه هنوز دوست پسرش رو نديده بودم ازش خوشم اومد و گفتم برات آرزوي خوشبختي ميکنم. امسال ميخواستم برم خونشون هم خودش رو ببينم و هم داماد يک‌ساله رو. اگه اون بار نميرفتم پيداشون کنم ديگه هيچ وقت پيداش نميکردم. خوشحالم با اينکه خودش رو رفته بود گوم و گور کرده بود من رها نکردمش. تسليم دروغ‌هاش نشدم و روزي که مامانش من رو پشت در خونشون ديد گفت: تو معناي دوست رو اثبات کردي.
برام غذا زرشک‌پلو مرغ درست کرده بود :) دست‌پخت خودش. گفت برات سينه مرغ گذاشتم ميدونم که فقط اون رو دوست داري :)) کلي از اين حافظه خنديدم و شاد شدم. چه دوستي با ريشه اي داشتيم ما. من و اون و يکي ديگه. هرسه‌مون از هم جدا شده بوديم حالا. امسال شانسي بود که بعد از شش سال باز کنار هم جمع بشيم. دلم تاپ‌تاپ ميکرد. حتي صاحب‌‌خونش هم ميدونست يه مهمون قراره براش بياد.
توي ماشين آژانس که نشستم راننده جوون و تپليش برام حتما کلي قصه هاي باحال تعريف ميخواست بکنه. من هم نشستم جلو. اصلا نميفهميدم براي چي خانوم ها بايست برند صندلي عقب بشينند !‌ نکنه الکتريسيته اشون قرار بود راننده رو بگيره که .. الاف و اکبر.خلاصه انقدر از حسن و حسين و بقال و شغال قصه گفت تا آخر رسيديم !‌ هورا..وقتي که زنگ خونه رو زدم و اومد به استقبالم از خوشحالي جيغ ميخواستم بزنم :)‌ اولين حرفي که زدم ؛ چقدره شبيه اون سال‌ها شدي. شبيه راهنمايي شدي.زمان کوچيکي و سادگي‌مون...خيلي خوش گذشت اونروز. تا شب پيش خودش آقا داماد !‌ بچه هاپوشون و رفيقاشون که سرصدا ميکردند بودم. و با يه عالمه شادي از آرامشي که بالاخره بعد از اينهمه سال سختي کشيدن پيدا کرده بود گذاشتمش و به تهروون غريبمون برگشتم.


ناتمام...

:: wow rangi ??  

oh puuuuuuuuurfect
 I love it :*

انقدر مدت طولاني بود يه سر به بلاگ نزده بودم اصلا خبر نداشتم داشبوردش و اديتورش اينهمه تغير کرده باز دوباره. خيلي دوست داشتم بشه رنگي نوشت و سايز نوشته ها رو اديت کرد !‌اينقده از يه نواختي خوشم مياد !!! خلاصه شاد شديم !‌ اما حالا چرا :(

به همين مناسبت يه پستي مينويسيم بينيم چي ميشه :)‌ دلم هواش رو کرده. وقتي دل من هواش رو ميکنه هرکاري رو ميکنم تا به مرادش برسه اين دل کوچيک من.. حالا اين هوا هرچي که ميخواد باشه .

:: ‏گلتن و تيوا در فاصله يک خاک


‏س ل ا م ):
‏چقدر وقت هست من هيچي‌ ننوشتم ! آخه همش منتظر حسي‌ هستم که بشه باهاش آخرين پست رو نوشت. که فعلا ‏بدست نيومده . شرمنده رفقا که مياند به در گل گرفته بر ميخورن.
‏

‏ نميدونم چرا تابحال اين همه بر اسم خاک رو خونده بودم يه بار درست سر فرصت نوشته هاش رو نخونده بودم
‏ شايد بارها رفتم ولي‌ چيزي نبوده که جذبم کنه براي هميشه خوندن.
‏امروز عصر انگار به خاطر حرف هايي‌ که مي بايست کلي‌ خودم رو کلافه و کالاچه مي‌کردم تا جوابي‌ براش پيدا کنم ‏با خوندن چند تا از نوشته هاي تيوا و گلتن خيلي‌ راحت به جواب ام رسيدم.



<<
اگر روزی احساس کنی که همه عشق و عشق ورزی ات يک طرفه بوده ، چه می کنی؟
حس ات را برايم بگو
گلتن نوشته يا تيوا؟ Goltan


با اين سوالهايي كه از من پرسيدي چند شبه كه خواب به چشمام نمي آد ساعتها ميشينم و زل ميزنم به اين صفحه ي شيشه اي و به چشمهاي اون زن و اون وسعت بي انتهاي خاك و همدمم تا صبح ديوان كبيره .
حالا سوالها و حرفهات رو جواب ميدم . پرسيدي اگه بفهمم كه تمام عشقم يه طرفه بوده چه ميكنم.
شايد سوار يه موتور بشم و يه روز كه از روزنامه ميخوايي بيايي خونه سر راهت سبز بشم و يه شيشه اسيد بريزم تو ي صورتت...مثل يه حيوون وحشي كه اين روزهام دارند زياد و زياد تر ميشند.
××××
مگه اون دوست من كه شب همسرش رو مست از توي خونه ي اون مرد بيرون آورد با همسرش چه كرد؟....بغلش كرد و از پله ها بردش بالا و توي چهار چوب در پاهاش رو بوسيد و بهش گفت:
عزيزم ! من كه اينقدر آدم بودم كه اگه بهم ميگفتي ، اينقدر برات ارزش و اعتبار قائل بشم و برات بعنوان يه انسان ، يه زن اونقدر آزادي قائل بشم كه اصلا خودم ببرمت هر جا كه ميخوايي....پس چرا با من ، با خودت همچين كاري كردي؟....
خودتم خوب ميدوني كه اون زن در جواب اينهمه بزرگي و انسانيت اون دوست من چه كرد؟.....فرداش تمام چيزايي رو كه دوستم بهش هديه داده بود توي يه كيسه زباله ي سياه گذاشت و رفت كه رفت.... بعدشم به اون دوست من كه خودت ميدوني چقدر پر شور و عاشقه ميگه:
تو عاشق نيستي تو مريضي!!! تو مرض مرگ داري !!!
ميدوني كه من اون دوستم رو توي اين ماجرا چقدر مقصر ميدونم اما توي وجود پر شور و عشقش لحظه اي شك نميكنم.
××××
حالا همه ي اينها رو گفتم شايد بگي اينها چه ربطي به سوال من داشتند؟...اما اينها رو داشته باش تا بازم برات بگم.
××××
من ترازويي در دست ندارم كه خودم و عشقم رو يه طرف بذارم و بخوام طرف ديگه اش هم همونقدر سنگيني كنه.... من براي خودم و عشقم حرمت بيشتري قائلم كه بخوام اونو بذارم توي كفه هاي يه ترازو. براي تو هم اونقدر احترام و آزادي قائلم و براي آزاديت هم اونقدر ارزش قائلم كه مطمئن باش اگه لحظه اي به اين نتيجه برسم كه من و عشق من براي تو يك قيد وبند شده ، در همون دم خواهي ديد كه جا تر است و من نيستم!!!
چه معني ميده كه بخواهي كسي رو پايبند و پايبست خودت بكني؟ گيرم كه شرع و قانون و اجتماع متعفنمون همچين امكاني رو بعنوان يه مرد به من داده باشه ، آيا من بايد اينقدر ابله و حيوان و ضعيف باشم كه قانون رو چون جانب منافع من رو گرفته بر وجودم ، شعورم و انسانيتم مقدم بدونم ؟
×××××
همه اينها رو گفتم كه به اينجا برسيم:
عشق يعني همين.
يعني اينقدر به خودت و عشقت ايمان داشته باشي كه اگه هم به قول تو فهميدي كه عشقت يه طرفه بودي باز هم همونقدر عاشق و پر شور بر سر عهدت با خودت باقي بموني.
اگه انتظار داري من سر به كوه و بيابون بذارم مطمئن باش كه الان بزرگتر شدم و همچين كاري نخواهم كرد. اگه فكر ميكني مثل قديمها ميپكم و سه ماه در خونه ام رو بروي زمين و زمان ميبندم و حتي در آشغالي و دختر همسايه!!! رو هم باز نميكنم ، بايد بگم كه در اشتباهي. اگه تصور ميكني رابطه ام رو با همه قطع ميكنم ...نه الان همچين كاري رو نميكنم. فقط يه اتفاق بزرگ توي زندگيم ميفته... ديگه اونقدر خود خواه ميشم كه عشقم رو به زبان نخواهم آورد ، عشقم رو براي خودم و براي وجود خودم نگه ميدارم. همين و از زندگيم لذت ميبرم.
×××××
حقيقت ناب براي من خيلي عزيزه . حقيقت حتي تلخش براي من خيلي شيرينتر از دروغه. ديدن ماهي قرمز كوچولو با شكم باد كرده اش كه امروز صبح ساكن و ساكت روي آب تنگ شناور شده بود ، با همه ي زجر آور بودنش براي من بهتر و زيباتر از شنيدن اون تعارفهاي مسخر ه و الكي توي مهموني عصر بود.
×××××
يادته اولين روزهاي آشناييمون با هم بحث ميكرديم كه آيا درسته كه ما خودمون رو به دست جريان ديوانه وار و كنترل نشده اي از عشق بسپاريم و اجازه بديم كه در وجود همديگه حل بشيم ؟... چيزي كه ؛ سيتا ؛ ي عزيز ما رو به اون دعوت ميكرد. اگر عشق رو با اين رنگها و بازيهاي احمقانه ي مسخره اشتباه نگيريم هرگز حتي به اين فكر هم نخواهيم كرد كه طرف مقابل به چه ميزان و چقدر عاشق ماست. اون كه ديگه عشق نيست . معامله ي پاياپاي به سبك انسانهاي نخستينه!
×××××
تو همين كه ميگي :
ساقي از آن شيشه منصور دم
در رگ و در ريشه من صور دم.
براي منصور كافيه . همين كه منصوري هست كه تو اينقدر عاشقانه و پر شور و اينقدر زيبا وجودت رو سرشار از او ميخواهي ، اونقدر زيبا و با عظمت هست كه اگه روزي به من گفتي كه اون منصور من نبودم،
من تنها افسوس بخورم كه چرا من در چنان جايگاه عظيم و درخشاني نبودم. و با خودم بگم :
خوش به حال اون منصوري كه ’ تو ’ ميخواهي از شراب وجودش سيراب بشي.
همين.

گلتن نوشته يا تيوا؟ Tiva





اول سايتش هم تيوا نوشته پدرش فوت ‏کرده بعد از مدتي‌ بيماري. حس قابل توصيفي‌ نيست. پس من فقط ميرم نوشته هاي قبلشون رو بخونم.
‏نوشته هاي جالبي‌ هم از تيوا توي آرشيوش پيدا کردم ...
‏
‏يادم باشه براي کسي‌ که منتظر جواب هست بنويسم
حس اعتماد يعني‌ چي‌
‏حس تعهد رو چي‌ مي‌دونم
‏و حس تساوي و توازي دوست داشتن رو
‏

:: The NexT LasT

واقعا غیر قابل باوره. زمانی که گذشته. و روزهایی که تمام تلاش برای نهایت استفاده ازشون شده.
گاهی میشینم رو زمین. به نویی مقابل آسمون زانو میزنم و با خودم میگم نفس عمیق بکش که باز هم زودتر میگذره. زمان ...

خوب با شادی برای خودم یه سالگی داشتن گواهی نامه رانندگی رو جشن میگیرم:)).
جدا از اینکه توی بعضی از کشورهای اروپایی واقعا گرفتن گواهی نامه مثل رد شدن از بند نازک سیرکباز میمونه . و این دقت و سخت گیری به نفع خود آدم ها هست.
ولی خوشحالم یه سال تمام رو در سلامت روندم. و گوش و چشم حسودا کر و کور هیچ تصادفی نکردم.
همون قبل اینکه تصدیقم رو حتی بگیرم ددی جون واسم یه ماشین گرفته بود. چیزی که خیلی جوون های هم سن و سال من تو خواب هم تو این اوضاع حتی خوب اقتصادی این مملکت نمیبینند. ولی بهم هم گفت
که بدون راننده خوب کسی نیست که تند بره و از تعداد بیشتری ماشین جلو بزنه. کسی راننده با مهارت هست که تصادف نکنه.
خوب خدارو شکر من بلایی سر خودم و ماشینم نیووردم. هرچند رانندگی در کشور قانون مند هیچ شاهکاری هم نیست. و من باز هرچند وقتی مسابقه های تند رونی با سایه خودم گذاشتم :) ولی چیزی نیست که ازش با تقدیر یاد کنم.
نه اینکه من بلد نباشم سالگرد تولدم توی برف و کوران ماه دی 180 کیلومتر برونم به طوری که از شدت لرزش و سرعت نشه حتی فرمون رو به دست گرفت. و نه اینکه نشه تو اتوبان 70 رو 120 رفت و این خطاهای آرتیستی.
ولی خوشحالم روش درست و آدم واری که یاد گرفتم مانع از پیش اومدن حوادث کشکی و خطر برای جونم میشه.
این رو نوشتم که بگم دلم به حال خنگی جوون های باحال ؟؟؟ راننده تو ایران میسوزه. که تمامی هنرشون رو توی لایی کشیدن و فرمون پیچوندن میدونند. من پارسال تابستون تهران کنار دست دختر خالم تو ماشین میشستم یه بار با آرامش نبودم. اون هم کسی که خدای رانندگی هست به قول خودش و شیش تا شاهدش !! چون خدایی تو این چیزا واسه عزیزان این مملکت گل و بلبل (از فیلم کما یاد گرفتم ) لنت سوزوندن و آینه بغل شکوندن هست. هروقت میزان قیمت تعمیرات به حد حقوق دو ماه یه کارمند رسید و هروقت فرد خطا کار گواهی نامه اش رو از دست داد و از همه مهمتر هروقت جون انسان اهمیت پیدا کرد اونموقع هست که کشوری مثل ایران شاید در راه سوئد برنامه ای برای زیرو ویژن ( صفر درصد تصادف ) پیدا میکنه.



** دوستمه . صمیمی هستیم. هنوز خیلی نکته ها رو میشه با هم رد و بدل کنیم در ارتباط دو جانبه امون. هر نزدیکی بیشتر انشعاب های بیشتر رو در وجود این فرد به من نشون میده. دایره دوستانم به اندازه مدار کره زمین نیست. ولی اون تعداد که هستند به معنای کلام هستند.
داشتم به تازگی به میزان اعتماد انسان ها به هم و زیربناهاش فکر میکردم.در آنالیزی مربوط به خودم متوجه نکته های جالبی شدم که البته در مورد خیلی ها میتونه صدق کنه.


وقتی هر آدمی اعتماد کامل میکنه به انسان دیگری، حالا اون فرد نقش دوست رو داشته باشه و یا عشق رو. اون موقع همه رفتار ها و حرف ها، واکنش ها راکشن ها و و و فرد در مقابلش مهم میشه.
حالا خودم رو آنالیز میکنم. میبینم وقتی به کسی (دوست ، عشق )اعتماد کامل میکنم دیگه بر کارش و اینکه از چه هدفی انجام میشه فکری نمیکنم. چون ابتدا خودم رو از صداقت اون فرد مطمئن کردم.. اونوقت آسیب پذیریم درصد بالایی پیدا میکنه در مقابلش. چون بدون سپر و به قولی مثل کف دست مقابل آدم مورد اعتماد حضور پیدا میکنم. این رو هم از رفتار با آدم های مختلف و واکنش هاشون فهمیدم. نه اونقدر آدم اوپنی تو روابط هستم حتی برعکس کلی هم سخت گیرم. ولی این رو فهمیدم که هرچه بیشتر صمیمیت بوجود میاد , در دوستی و یا عشق دلبستگی بیشتر میشه علاقه و و .. درنتیجه اینها اعتماد سطحش بالا میره. و دیگه اون آدم و رفتارش زیر سوال نمیره. مگر اینکه خلافش رو ثابت کنه.
حتی اشتباه هم انجام داده شه چرا که همه ما خطا کاریم بایست باز هم شانس داد. بایست به توضیح هات هم گوش داد.(این حرف رو هم با درس های عزیزی خوب یاد گرفتم . شوما هم یاد بگیرید)
.این دوست من خیلی براش مهمه آدم هایی که دوستش هستند هرگز ازش ناراحت نشند. هیچ وقت نشده کاری بکنه و بعدش فکر نکنه آیا با این حرفم از خودم کسی رو رنجوندم یا خیر.
به خصوص در مقابل من شده بارها بهم گفته ساعت ها به من فکر کرده و حرف کوچکی که بهش زدم. بارها اتفاق افتاده در میون اتفاقات پیش اومده سردی شده. و یا حرف درشتی زدم ( چون اصولا این منم که آتیشم همیشه تنده و زودی غرش میکنم ) اون به نوعی برام توضیح داده. پا پیش گذاشته و خواسته خودش و کارش رو توجیح کنه. هرچند من بهش بارها گفتم تو با من حق داری اینهمه صادق باشی. ولی نبایست به همه آدم ها این میزان اهمیت داد. چون سو استفاده میکنند.
وقتی میاد بعد از سر کارش خسته کوفته در خونه ما که با من در مورد اتفاقی که پیشتر اتفاق افتاده حرف بزنه و توضیح بده که مسائل در دست اون نیست. بیش از پیش در قلب من جا پیدا میکنه و میفهمم که ارزش های دوستی رو خوب میدونه. چون براش مهمه رفتارش چه اثری بر روی من که مثل خودش به داشتن این نوع دوستی افتخار میکنم میگذاره.
حالا چه ایدعالی میشه وقتی همچی دوستی داشته باشی. و عاشقی هم با تک تک این خصوصیات پیدا کنی. این کدوم دختر*پسر هست با این شانس رو زمین .. من خبر دارم :)


خوب روز Midsommar وسط تابستون در این کشور یخبندون اما بهشتی رسید. تمام روز پیک نیک و گریل با فک و فامیل.
راستی به نظر من لوس ترین چیزی که میشه ازش توی یه بلاگ نوشت در مورد آخرین فیلمی که با پسر عمه رفتی و آخرین میلک شیکی که در بیسار رستوران نوشیدی میتونه باشه. هیچ عزیزانی که به این موضوعات میپردازند فکرش رو کردند ؟؟ ;))

برای اون عزیزان که مایل به دیدن خانوم ها و آقاهای دانشجو قرطی توی ستکهلم هستند یه سر به آلبوم عکس های جشن های انجمن داشتجوی ایرانیان در ستکهلم که خودم هم رییسش باشم بزنند >:)) ببینید چه تحفه هایی هستند

تنها یه پست دیگه در خدمت تون هستم. و بعد دیگه خلاص... برای همیشه... از همه چیز.

این رو هم بگم تا دیگه خفه نشدم والا تو دلم قلمبه میشه >>

از این دختر های ایرانی بی سلیقه که هیچ ادعایی ندارند اصلا !! جز تقلید از مدی که به زور بهشون تحمیل شده واقعا خوشم نمیاد. پسر باز کمتر این پدیده توشون هست. ولی شرم داره وقتی آدمی از خودش ایده نداره. از خودش مایه نمیزاره و همه چیزش رو ضاهرش رو بر طبق روش های ساخته شده میسازه. این مربوط به دختر های ایرانی تو ایران هست و حتی دختر های اینجا !
بابا جیگر همتون اینقده از هم تقلید نکنید ! از روسریتون گرفته تا مدل کسیه ورزشتون !
اهــــــــــــــه

:: رنجنامه پدر

خیلی شاید کم شده همیشه سر بزنیم به نوشته های پر از غم این دو برادر.
پارسال که اتفاق تصادف برای پدر رحمت شده شرلوک و تاکسی درایور اتفاق افتاد همه اوندند اظهار تاسف و تسلیت و آرزوی بقا برای سایرین تو یه چهار خط کامنت کردند.
ولی درد اونها رو جز نزدیک ترین هاشون فهمید.

هروقت رفتم نوشته هاشون رو خوندم همیشه توش آهی بود . شعر های تنهایی. غم سنگینی که هر کاری کنند از دل کوچ نکند.

پدری دارم که هرگاه فکر تصویر صورت با جزبه اما همیشه نگرانش بر مقابل چشمانم میاید اشک تصویر را محو میکند.
آنقدر ترس دارم از نبودنش حتی برای ثانیه ای که حتی به خود قبولانده ام تا ابد برای من خواهد بود.

این سال ها از پدر دور شده ام. این سال ها از همه دور شده ام. اما پدر روزی حرفی به من زد.. که تا آخر عمر با وجود همه سختی هایی که از تنهایی کشیده ام مانع از دوری قلبی ام از او خواهد شد.
وقتی 13/14 ساله بودم و اون روزها هم همچو ربلی در حال خروش. شبی در کنار گوش من گفت

تو که خودت میدانی برای من تمام زندگی ام هستی. تو و خواهرت را هردو به یک میزان دوست دارم ولی تو معنای امید هستی.
پرسیدم چرا اسمم را این گذاشتی.
گفت > آنروز اسم گذاری به این اندیشیدم که میخواهم تا ابد تو را پر از طراوت و سبزی ببینم.
و اینچنین بود که من عاشق نام نهال گشتم. چرا که تک درخت زندگی پدر امید او برای خنده ای بر آینده بود.

دوستان زیادی داشتم و دارم. اما در میان این وادی.. هر چند سالی یک بار انسانی به دایره دوستانم اضافه میشود که
درد فقدان پدر در قلب پر سکوتشان سال ها حرف را یاد آوری میکند.


سال دوم دبیرستان در مدرسه هدف در ایران دو خواهر دوقلو همکلاسی من. روزهایی بود که دیگر خنده ای بر لب هیچ کدامشان نمیدیدم. من شرترین مبصر مدرسه و در عین حال هواسم به همه. بارها و بارها با حرف های مختلف سعی کردم مشکلشان را بفهمم.
اما همیشه با لبخندی سعی در پنهانش داشتند.
روزی سر صف صبح گاه مدرسه دوست صمیمی آن دو خواهر را با چشمان خونین دیدم. ترسیدم. کنار کشیدمش و پرسیدم چه شده. و او گفت... پدر سحر و سپیده بر اثر سرطان چند ماهه دیشب فوت کرد..

و باز هم سرد شدم از استخوان تا رگ... که هیچ کس نفهمد درد وداع پدر را

سال ها قبل وقتی ایران بودم روزی در آشپزخانه خانمان مادر را گریان دیدم. چه شده..و او خبر از درگذشت نابهنگام شوهر خواهرش برای بیماری قلبی داد.
نه برای خاله گریستم که تنها در غربت خویش سالهاست تا به امروز یک تنه با زندگی میجنگد.
که گریستم برای آن سه فرزندش .. که هرگز دوباره به خویشتن خویش باز نگشتند .

چند سال بعد به دیدارشان رفتم و آنچه در چشمان تک تکشان دیدم.. مرا تا ابد غمگسار درد آنها نیز کرد.
دختر خاله ام که با وجود من و خواهرم جان تازه در زندگی افسرده اش دمیده شد
و برادرش ... آه که از گفتار قاصرم.
روزی پشت در اتاقش صدای گریه او را شنیدم که از بیماری معده مادر میگریست که مبادا او نیز برود.. آنوقت دیگر چه کنند.
و من باز معنای نام پدر را بیشتر در خودم حل کردم.

چند سال پیش هم پسری دوست من شد که برایم شبها گوشه ای از خاطراتش را هرچند با صدایی بی تفاوت تعریف میکرد. اما هرگز آن صدا و آن حرف ها یادم نرفت. انروز که او گفت پدرش در نوجوانی اش وداع کرد من در پشت آنهمه فاصله تنها گریستم. و نتوانستم به او بگویم چقدر تو را میفهمم. و این نیاز به محبت را.. که از نبود دست و نگاه گیرای پدر جای خالی همه احتیاج ها را پر میکند. و هرگز به او نگفتم.. کاش میتوانستم برای تو آسمانی از محبت به هدیه بفرستم که خود در قلبت...

چند وقتی پیش باز هم نوشته های این دو برادر را خواندم و باز به یاد آوردم...


این چهره خسته پدر.. برایم دنیای زندگیست. و اگر او نباشد.. نهال دیگر خشکیده است.

قدرشان را بدانیم.

:: Fotboll !

بهترین بازی مسابقه چک و هلند !! قبول ندارید ؟؟

این سوئـــــــــــــــد ما چی میکنه ولی ! هرچند اصلا خوشحال نمیشم ایتالیا ببازه و یا با 2/2 دانمارک سوئد امروز نره بالا از گروهش. ولی این ایتالی جیگلی هایی که اینقده میماست بازی کردند تا به حال همون بهتر که بمونند.

دیروز هم بازی پرتفالی گرپ فروتی بد نبود ! هرچند این مو بلندا منو کشتـــــن.
راستی هر پسری که موش بلنده و بره کوتاه کنه ! با من طرفه. خصوصا اگه اسمش باشه ...
مو خوشگله :)

من همچنان تصمیم نگرفتم طرفدار فدایی کدوم تیم بشم . اما اگه این چک قهرمان شه که واویلــــــــــا . ماشالا به این شوط ها. بزنم به تخته کلشون که هنر نمایی کردند.

فعلا شرط میندیم که »

سوئد / ایتالیا
انگلیس / فرانس
چک / هلند
ام دیگه کی مونده که قابل حساب کردن باشه :))
بالا میرند.

تا برنامه بعدی..برید تو یه بار یه خورده آبجو بخورید ؛) هاها

:: اینجا هم نخاله ؟

میگم دیدید تازگی مد شده همه اونایی که آی دی تو جی میل از صدقه سر بلاگ های بی مزشون و کلی وقت طلف کنشون گرفتن یه سری دعوت نامه دارند که رفیق رفقا رو هم دعوت کنند ؟

حالا میگم اینا کدوم ضایع هایی هستند که این اکانت ها رو میفروشند !!؟؟

والا گدا صفتی هم حدی داره ! چقدر این ملت حریص اند !!

از این مثال ها زیاد پیدا میشه

پینوشت >
تنها اشاره به شخص امیر عزمتی نیست. دارم کلی میگم.

:: Today she is not a virgin anymore..

خوب داشتیم میگفتیم.
دختره بالاخره دبیوت سکسش رو انجام میده
اینهمه بهش غر زدم.تمام مدت اخطار دادم داری با قلب خودت بازی میکنی
ولی انگار لجبازی با قانون های منع کننده خیلی بهتر از شکسته شدن دلش و سردرگمی روحی هست.
البته خوب میدونید که ،حتی توی اوج فرنگی بودنش و سالها خارجه نشین بودن هنوز فرهنگ کهنه و پست خانواده های سنتی سایه سنگینی روی زندگی دختر هاشون داره.
حالا ایرانیش یه جور ، کردش یه مدل و هزار تا مثال دیگه.
تاسف از اونه که این وسط ، این اون خانواده نیست که از شرف و آبروی دختر باکره اش محافظت میکنه. بلکه با این زورگویی ها و قانون های کور کورانشون با دست خودشون میندازنش توی گوله ای از آتش که بعد از سوختگی و خاموشیش در عمق چاهی از نگرانی ها دخترک های بیچاره میبایست راه حلی برای زنده ماندن پیدا کنند.
شاید خبر ندارید اما بدانید در اوج فرهنگ و تمدن غربی ، هنوز بسیاری از پدران و مادران کرد تبار هستند که خونین شدن ملحفه سفید شب زفاف دختر بسی شرف دارد بر خون تن او

بی نهایت متاسفم. حالا بایست خوشحال باشد که پسرک بازیگر نیست. و خودش هم شجاعت بینظیری دارد.
اما آن ترس و اضطراب هنگام معاشقه از کجا ناشی میشود ؟
مگر نمیدادید تنها دختری لکه خون بر روی بسترش باقی میگذارد که اعتمادی به معشوقه اش ندارد

:: چرا اینقدر تنبل شدی دختر!

شور نوشتن از سرم افتاده. یعنی حتی حالشم ندارم !! کلی حرف میشه نوشت ولی میگم به من چه !
بابا گرفتاریم ناسلامتی !
حالا اگه حولش اومد :))

ps.

من میخوام رو بازی های جام ملت های اروپا شرط بندی کنم.
هرکی پایست بیاد جلو خبر بده.

:: Mario Winans

I Dont Wanna Know


Somebody said they saw you
The person you were kissing wasn't me
And I would never ask you
I just kept it to myself


I don't wanna know
If your playin me, keep it on the low
Cause my heart can't take it anymore
And if your creepin, please don't let it show
Oh baby, I don't wanna know


Oh baby
I think about it when I hold you
When lookin in your eyes, I can't believe
I don't mean to know the truth
Baby keep it to yourself


I don't wanna know
If your playin me, keep it on the low
Cause my heart can't take it anymore
And if your creepin, please don't let it show
Oh baby, I don't wanna know


Baby taught you better then me
Then why you fall asleep
Shove 'em off and stay, what you used to do to me
If your better off that way
Baby what I like to say
Go on and do your thing and don't come back to me
(Stay away from me baby)


I don't wanna know where your whereabouts or how you movin
I know when you in the house or when you cruisin
It's been proven, my love you abusin
I can't understand, how a man got you choosin (yeah)
Undecided, I came and provided ma
My undivided, you came and denied it (why?)
Don't even try it, I know when you lyin (I know when you lyin)
Don't even do that, I know why you cryin (stop cryin)
I'm not applyin no pressure, just wanna let you know
That I don't wanna let you go (I don't wanna let you go)
And I don't wanna let you leave
Can't say I didn't let you breathe
Gave you extra cheese (c'mon), put you in the SUV
You wanted ice so I made you freeze
Made you hot like the Western Beach (that's right)
Now it's time you invest in me
Cause if not then it's best you leave
Holla, yeah


I don't wanna know
If your playin me, keep it on the low
Cause my heart can't take it anymore
And if your creepin, please don't let it show
Oh baby, I don't wanna know




Tehran View, "delam tang shode vase in dood o khak :( " 

:: When every thing is finished, it's late to wake upp

خوب تازه داره قسمت باحال تابستونم شروع میشه
یه 3 هفته خرخونی خفن از 5 صبح تا 12 شب رو توپ برنامه ریزی کردم
تا وقتی این یکی هم تموم شد برم به سراغ قدم بعدی
ببینم روزی میشه اینا راضی شند از من ؟
شبی بشه بدون :::: سر روی بالشت گذاشت.
وقتی میگم بهش تنها حاضرم برای رسیدن به هدف آخر که رفتنه هرکاری بکنم
طبق معمول همون استحزای همیشگی رو تحویلم میده
که تو که همیشه رویا پروری.. اول قدم یک رو بردار و بعد..

در رو میبندم پشت سرم و توی دلم هوار میزنم.. پس نگو چرا اینهمه دور نگهت میدارم
تو هنوز من رو باور نداری
چرا بایست تلاش کنم برای من زنده شی
بیزارم از اینهمه تلاش برای اثبات

روزی بایست جرات کرد تو چشماشون داد زد و گفت
اینچه دارم قطره قطره مثل زهر سر میکشم
تنها برای رسیدن شما به آرزوتونه

که من هرگز از زندگی این رو نمیخوام
ولی .. مگه میشه این رو گفت

:(((

خوب خواستم بدونید چرا اینجا خاک میخوره
هرچند اصلا اهمیتی هم نداره !



Vaghti LALEYE sorkh niz pajmord.. 

این روزها همش داری میدوی
تمام ثانیه ها بینهایت درگیری
در جشمانت خواب تنها منزل دارد
اما خوب اینها حرف های بیمفهومیست. گفتن ندارد
پس بگذار بپرسی حال من چطور است
امید داری هواسم هم جمع باشد
که شاید دیگر غرغر و نگرانی هایم را پیش تو خالی نکنم

تو سعی کردی درگیر هرچه بیشتر کارت باشی تا من هم به کارم برسم
تا من حداقل ذهنم را ثانیه ای تمرکز دهم
تا با تمامی غصه هایم سراغ تو نیایم

برایم آرزوی سلامتی میکنی
و میخوایی موفق شوم تا شاید کمتر شب ها درد در شانه ام حس کنم
میخواهی کمتر خودم را در معرض فشار و سترس قرار دهم

و وقتی میگویی مراقب خودت باش...تنها این جمله را خوب میفهمم چه عمقی دارد

چه جالب است که اینها همان خواسته های من است
هرکسی در پهنای عرصه دنیای دایره وار خویش بچرخد بی آنکه انگشتی بر پشت رگ گردن دیگری گذارد
که صدای تند طپش خون را نشنود
آری چه جالب که اینها همه خواسته خودم است

پس نمیفهمم چرا اینهمه درمانده ام

...
...

:: میشه بگی مدل موبایلت چیه ؟؟

وب نوشت هاي جناب ابطحي گاهي جدا خنده ام ميندازه. هر چند وقت يه بار که ميخونم ميبينم هي انگاري خيلي هم در سمت معاونت رئیس جمهوری پرکار نیست و شغل شریف وبگردی و بنویس ننویس خیلی وقتی از ایشون نمیگیره نمیدونم والا !

چند وقت پیش که اصلا آبم تو جوب قبول چهره نشون داده شده از طرف ابطحی در طول این مدت نمیرفت. وقتی هم خواستم یه خورده غرغر حسابی بنویسم تهدید کردند دوستان !! که سیاسی میاسی رو بیخیال والا سایتت رو دود میکنیم رو هوا.

خلاصه ما هم فعلا کاری نداریم.
اما یه حرفی تو گلوم مونده بایست بگم:

این جناب بلاگدار وبنوشت دار موبایل دوربین دار باکلاس که مدت زیادی هست همش پز عکس هایی که با موبایلش رو گرفته میده > نمیشه یه بار به ما بگه از کدوم مدل دوربین دار ها هست که اینهمه باحاله ؟

رک و پوست کننده: اولندش موبایل دوربین دار تو خود سوئدش که از 8 میلیون جمعیتش الان 7 میلیونش یه مدلیش رو دارند تازه 6 ماه هست به صورت اینتنسیو روی مدل های دوربین دار دارند تبلیغ میکنند.
درسته یه سالی هست خیلی مدل های زیادی دراومده از نوکیا و اریکسون تا سامسونگ. ولی
ولی قضیه اینجاست که این موبایل هایی که قبل از سال 2004 رو بازار بوندن همچین کیفیتی خاصی نداشتند.
الان که 3G اومده و میشه باهاش MoVi-Conversation داشت تازه کیفیت ها کمی تا قسمتی خوب شده.

من همیشه سرم تو مدل های جدید هست. تااونجا که میدونم بهترین مدل دوربین دار که کیفیت عکس گیریش خوب باشه
مدل نوکیا
سوني اريکسون
و سامسونگ
و و و هست
الان خیلی وقت هم هست که انواع این مدل ها رو امتحان کردیم ولی چرا این عکس هایی که ما میگیریم هیچ کدوم به شفافیت و خوبی رزلوشن مال ایشون نیست !!

اگه ميخواد عکس هاي موبايل خودم رو بزارم رو خط يه خورده کيفيتي کميتي مقايسه کنيم :))خلاصه دیدم کسی به این یه موردبه صنف آخوندا گیر نداده بود گفتم من .. !

:: Semiadam Speech $


من اصلا نمی خوام این موضوع رو ریشه یابی کنم. می دونم که ریشه داره ! آره ! ولی به ریشه اش کاری ندارم. می خوام یک اتفاق رو ارزش گذاری کنم. می خوام بگم که اونقدر ها هم لزومی نداره که روسپیگری یه سری آدم رو نسبت بدیم به چیزای دیگه. که مثلا گولشون زدن! گول مال زمان پینوکیو بود. الآن ماشالله بچه های 10 - 12 ساله ختم روزگارن. تو خلاف بازی کسی کم نمیاره. فکر کردین دختره فکر می کنه میخوان ببرنش دوبی منشی مدیر عامل سونی بشه؟ من فکر نمی کنم. شخصا دختری رو می شناسم از یک خانواده فوق العاده مرفه و تحصیل کرده، که سال پیش جهت تحصیل در رشته دندانپزشکی مشرف شدن دوبی. الآن ایشون رسما به شغل شریف جندگی مشغولند... اونم قاچاق شده؟ گول خورده؟ وضع مالیش بد بوده؟ خانواده اش بهش توجه نکردن؟ نه ! اونم مثل بقیه همکاراش، صرفا راه راحت تری پیدا کرده برای پرداختن به هویتش! به همین سادگی.

روزی 15 نفر با اختیار خودشون میرن دوبی که هرزگی کنن. 2 هفته بعد هم بر می گردن. تا حالا فکر کردین که روزی چند نفر یه عمره که از صبح زود میشینن پای دار قالی، نخا رو به هم گره می زنن، هی گره می زنن، هی گره میزنن، چماشون کور میشه، بعد از یک سال 100 هزار تومن بهشون میدن، بعد تو میری اون قالی رو میخری 3 میلیون تومن، می اندازی کف اتاقت روش راه میری، صندلی چرخ دارتو هی از این ورش می کشی به اون ور؟ تو روز هشتم یادته می گفت وقتی رو چمنها راه میری، چمنها جیغ می کشن؟... وقتی رو قالی راه میری، قالی جیغ نمی کشه؟؟... بهم بگو ببینم، روزی چند نفر صبحا پا میشن میرن تو شالیزار، تا غروب تا کمرشون تو اون لجن و آب سرده، هی دولا میشن، راست میشن، دولا میشن راست میشن، فقط برای اینکه زنده گی کنند، بعد تو میری یه پرس از اون برنجو تو قلان رستوران می خوری 10 هزار تومن؟ برنجا رو وقتی می جوی... جیغ نمی کشن؟؟... بگو ببینم جیغ قالیا بلند تره،جیغ برنجا بلند تره، یا جیغ روسپیهای ایرانی دوبی که اینقدر سنگشونو به سینه میزنی؟

$ Check out all the story $

:: درون من چه بگذرد، بگذار دنيا در گذرد ...

ترجيح ميدم اعتمادگر آسيب پذيري باشم تا نااطمينان به همگان. بلکه آسايشي در زندگي داشته باشم.

تشنه محبتيم. اگر سيراب نگشته باشيم همچنان تا آخر عمر براي مهرورزي دوندگي ميکنيم.

همه مهر طلب هستيم ، اما مهربان نيستيم. مهربان اوست که از شادماني ديگري خندان است و مهرباني آن شادي از مهر است. لذت محبت در پاداش آن است.

همچو ماهيچه اي ، عشق از مصرف خويش قوي تر ميشود. آنچه انتظار پاسخ باشد تنها تجارت است.نامش معادله بيش نيست. معامله عشق رنگش تنها کثيف است.

بايست بياموزم ، من منم. تو توبي. احساس ما از هم با مرز پوستمان جداست.
بايست بياموزم، درد تو ، درد من نيست. همدرد نتوان بود. درمان نياز است.
همچو علم درمان ناآگاهي ميبايست دارويي براي دردت باشد. اما نميتوانم من خود ِدرد تو شوم.
و قبول اين مفهوم بسي سخت است.

و در آخر درباره زخم ها انديشيدم.
اگر شبي چاقويي بر پايت فرو آمد ، حتي اگر ضربه زننده را ديدي ، تا به صبح نشده آن چاقو را دربيار. گريه کن اما سپس فراموشش.
همه اشتباه ميکنند. حتي خدا هم...پس چرا تو نه ،‌ چرا او نه. بايست رها کرد. چاقوي زخم زننده را در آورد و سپس به پيش. بازگشت ، دفاع ، بازپس دادن و حتي توضيح.. هيچ يک جايز نيست.درد پنهان نشود. سرازير کن ،‌ ببخش و برو... برو.. رها و آزاد.

من نيز اشتباه کردم. شايد باز هم.. و همگان هم. خسارت ميدهم. پاي بهاي اشتباهم نشسته ام. ولي ديگر اهميت بيش نميخواهم بدهم.

اگر به ريشه همه اشتباهات نگاه تحليل کننده داشته باشيم هيچ چيز عجيب نخواهد بود

چرا که ّ همه اعمال بر پايه سه معلول مشخص صورت ميگيرد.
۱) علم ، اعتقاد ، باور
۲) احساسات ،‌ عواطف
۳) احتياج ، نياز

پس امروز هم اگر همچو آنزمان اين اعتقاد ،‌احساس و نياز زنده باشد همان خواهد شد که اشتباه ميخوانيم اش.

و ميدونم که شکست نشانه پيروزي است. چرا که اگر آغازي نميبود پاياني هم نداشت. بازنده نيستم. اما حتي اگر اينچنين گويند باز برنده ميليوون ها ناآموخته ام.

تنها مانده بازسازي تبر خورده ها... که آن نيز به زودي.

اينها همش کمي درد دل بود...بگذار دنيا بگذرد ، در دلم هستي در گذر است..

Hanooz emtehan mishavad ! 

جناب اندي خوشي ميفرمايد :

خوشم مياد وقتي که عاشقــــــــــونه منو صـــــــدا ميکني


حالا بماند کيه که اندي رو صدا کنه با عشوه !!

Chap Chap ~} 

Mikhorametaa 

Khers khoonegi 

:: Read from a letter to ..


I dont wanna tell ya how much i need to be with you right now,
I dont wanna make ya feel sad for not beeing close to me,
I dont wanna say somethings, do somethings, act some how, that it cuz ya pain.

You are so important to me, important than anyone else.Please remember , how ever things go upp and down, you are allways in my heart.

Take care of your days and nights, if you get hurt,i will be sad. Then try your best, for both of us.

I will pray for the best, from tonight, untill the day i will see ya again.

I love you my swééte kid :*


Speciell rose for you 

:: ?Aight

SEX is good
SEX is fine**********
Doggy style
or 69**********
Just for fun
or getting paid**********
everybody loves
getting laid**********

:: شعر شبانه

آتشي بود و فسرد
رشته اي بود و گسست
دل چو از بند تو رست
جام جادويي اندوه شکست

آمدم تا به تو آويزم
ليک ديدم که تو آن شاخه اي بي برگ
ليک ديدم تو بر چهره اميدم
خنده مرگي

وه چه شيرين است
بر تو سر گور تو اي عشق نياز آلود
پاي کوبيدن

وه چه شيرين است
از تو اي بوسه سوزنده مرگ آور
چشم پوشيدن

وه چه شيرين است
از تو بگسستن و با غيره تو پيوستن
در به روي غم دل بستن
که بهشت اينجاست
به خدا سايه ابرو لب کشت اينجاست

تو همان به که نينديشي
به من و درد روان سوزم
که من از درد نياسايم
که من از شعله نيفروزم

shekast niaz, forough

:: :(( my archive

اين بلاگر لعنتي همه آرشيوم رو دوباره پابليش کرد در نتيجه همه قالب هاي قشنگ قبلم مثل الان شد :((((((((((((

ميخوام بکشمش... اگه دستم به يه موجودي از بلاگر ها برسه :|
کسي ميدونه چطوري ميشه کد قالب آرشيو قبل رو عوض کرد ؟

::ميشه رنگي هم نوشت ؟
اين بلاگر توپس شده :)‌ حالي ميکنه آدم که تمپتشين دوري از نوشتن رو سخت آتشي ميکنه !

اين روزها آفتابي ميگيرند ملت بد بد ! عکاسهاي فضول مثل من در مواقع حساس تليک جرم رو ثبت ميکند کليک کليک- خودشون رو البته به دست ناکس دوربين نميدند بلينک بلينک ;) براي امتحان اف ت پ سرور بلاگر هم شده بايست عکس ها رو بگذارم اينجا.



2

3

1

4

:: آدم و فرد


وقتي آدمي پررنگ تر ميشه وجودش تو زندگي فردي. تمامي واکنش ها و حرف هاش اهميت تازه ميگيره
ماهيتي فوق اونچه روزانه به حرفهاي ديگران ميده
وقتي آدمي احساسات فردي رو متاثر ميکنه. تمامي فکر. روح و قلب فرد مرتعش ميشه با تک تک صداهاي خفيف حتي
وقتي عشق جايگزين صميميت و رفاقت بشه. آدمي خيلي ميبايست هواسش به رفتارش مقابل فرد باشه
نميدونم آدم ها تا چه اندازه به واکنش هاي فرد مقابلشون اهميت ميدند
یکي ميتونه از بيخ بي قيد باشه و کسي هم برعکس اونقدر به جزئيات اهميت ميده و توش دقيق ميشه که حتي باعث آزار خودش ميشه

تو درون آدم بيخيال رو نميتونم حدس بزنم چه ميگذره که واقعا از اهميت تاثير رفتارش در فرد ميدونه خبر داشته باشه
که آيا در ذهنش خطور ميکنه نوع حالات. ميزان اهميت. حتي صداي نفس و خنده درست شبيه يک خنجر روي پيکر روح فرد فرود مياد


يکي ميتونه زياد حساس باشه. اونقدر که نه تنها خودش طاقت بي اهميتي به آدم ها رو نداره. بلکه نهايت تلاشش رو ميکنه که حتي اونچه خراشي بر پیکره آدم ها وارد شده رو مرحم بگذاره
تو درون فرد حساس رو ميدونم چيه. که قلب يه فرد حساس سرشار از گريه هست براي نه خودش بلکه آدم ها

وقتي فرد حساس با آدم بيخيال برخورد بکنه . مثل تقاطع دو قطار.
فاجعه اتفاق ميوفته. آره فاجعه. درست همون چه هر روز تو اين دنيا بين تک تک آدم ها اتفاق ميوفته. شايد واسه اينه دنيا اينقدر کثيفه.


تو درون فرد حساس رو ميتونم حس کنم. که انگار وقتي مقابل کوهي از بي تفاوتي دست و پا بسته با صداي بي زبوني قرار ميگيره. با هر رفتار بي فکر و بيخيالانه. انقدر تک تک پرهاش آتيش ميگيره. هيچي نميتونه بگه
آخر ميره خودش رو مقصر ميدونه که چرا بارها و بارها صحنه براش تکرار شده اما هم توي همون دايره ايستاده و مشاهده گر له شدن خيلي چيزها ميشه. بيچاره آخرش خودش به خودش تسليت ميگه :
عيبي نداره. فرد حساس عاشق حق داره به حرف دلش گوش کنه و نه قانون کثيف زندگي


تو درون آدم بيخيال رو نميتونم حدس بزنم. شايد هم آدم بيخيال خودش رو به پرتي ميزنه. شايد بي اهميت بودن آسون زندگي کردن رو خلق ميکنه. ولي اصل واقعيتش اين هم تقلبي هست.

بيخيال مترادف با بي مسئوليتي نيست. وقيح بودن مترادف با مهربوني نيست. نا انصافي اما... نا انصاف ترين دست مزد محبت است. کاش همه آدم ها اين رو بدونند.

يک فرد حساس ميتونه اسمش من باشه
يه آدم بيخيال ميتونه اسمش تو باشه

اينا جزوي از گلايه هاي تک تک ما انسان ها ميتونه باشه. انسان هايي که مراقب دل همنوعشون نيستند
به بهانه هاي بي ارزش. همچو بي مسئوليتي
آدم ها هواستون رو جمع کنيد.. شايد امروز جواب بيخيالي ها رو نبينيد. اما خوب.. فردايي هم هست.

مراقب هم باشيد.خيلي مراقب باشيد.. زير پاهاتون.. توي دستاتون..شايد قلبي خونه کرده شايد خيلي نامرئي باشه رنگش.. اما در رگهاي اون قلب. خون درجريانه . با صداي طپش عشق

صداي عشق خوش است... اما نه براي همگان...

سه شنبه شب, 04 ماه مي ۲۰۰۴